Mirzə Xəzərin Səsi: Category Cəmiyyət və mənəviyyat

Mətanət Kərimli: Misir Mərdanovun təhsil s istemi barədə

Mirzə Xəzər — Wed, 20 Aug 2008 10:50:30 -0400

Azərbaycandakı təhsil səviyyəsinin nə səviyyədə olması haqda yəqin ki, hamınızın məlumatı var. Ailəsində bircə nəfərin ya məktəbdə, ya da ki, universitetdə oxuması həmin ailənin fəlakətinə səbəb olur. Əvvəlcə başlayaq orta məktəbdən. Sovet dövründə məktəblər dünya səviyyəsində olmasa da, lazımi səviyyədə idi. Yəni məktəblərdə kifayət qədər keyfiyyətli bilik öyrədilir, müəllimlər savadlı idilər. Bunu nəticəsində də uşaqlarımız məktəbdə lazımi savada yiyələnə bilirdilər. Müstəqil olduq, dedik heç kimdən asılı deyilik. Öz təhsilimizi də özümüz quracayıq. Təhsilimizi tapşırdıq hörmətli professorumuz Misir Mərdanova. Dedik, əşi oxumuş adamdır, uzun illər təhsil sahəsində çalışıb, yəqin onun rəhbərliyi altında uşaqlarımız ağ günə çıxarlar. Amma nazir təyin olunandan sonra Misir Mərdanov müəllim obrazından çöndü oldu iş adamı, biznesmen obrazına. Məktəblərdə şıdırğı alver başladı. Birinci sinfə gedən uşağı hələ məktəbə qəbul etdirmək üçün direktora rüşvət verməlisən. Bu, eləyir təqribən 50 manat. Adlı-sanlı məktəblərdə bu rəqəm 200-300 manata qədərdir. Oxuduğu sinfin süpürgəsini, təbaşirini, əskü-üsküsünü də valideyn almalı, hələ üstəlik hər ay fond pulu da verməlidir. Bilinmir, hansı fondun puludur?! Misir Mərdanovun özünə villa tikdirmək üçün nəzərdə tutduğu fondun pulu? Bu, hələ məsələnin bir tərəfi.

Hələ arxasına qulaq asın. Müəllimənin ad günüdür. Valideynlər, toplaşın və hədiyyə pulu yığın. Nə gül?! Gül nədir?! Müəlliməmiz ancaq qızıl-zinət şeyləri sevir. Özü ad gününə az vaxt qalmış uşaqlara çatdırıb öz diliylə.

Uşaq məktəbi oxuyub qurtarır, attestat almaq lazımdır. Sözün əsl mənasında almaq. Yəni pul verib bazardan kartof aldığın kimi attestatı da alırsan. Attestatı aldınmı? Bəs bütün on birincilər yığışıb məktəb direktoruna 30 qramlıq qızıl və ya brillyant almayacaq? Saqqalsız da keçi olar?! Əlbəttə ki, alınmalıdır. İndi bir qızıla görə direktorun qəlbini sındırmağa dəyməz axı!

Allah üzümüzə güldü. Uşağımız universitetə daxil oldu. Amma qarşıda fələk bizi gözləyir. Nə yaxşı ki, universitetə qəbul formasını test üsulu ilə ediblər, yoxsa orada da Misir müəllimin metodlarından istifadə olunardı. Amma hərçənd belə hallara da rast gəlinir. Bəzi qoçaqlar pul alıb bal artırırar. Bir az dərindən düşündükdə adam dəhşətə gəlir. Valideynlər də buna razılıq verirlər. Əşi, on bir il sənin uşağın məktəbdə nə işlə məşğul olub ki, indi sən gəlib əzab-əziyyətlə qazandığın paçka-paçka pulları bal artırmağa verirsən. Ondansa vaxtında uşağı təpiyin altına salıb əzişdirsəydin, oxu-oxu desəydin, indi uşağın ən prestijli ali məktəbin ən gözəl fakültəsinə daxil olardı.

Uşağınız universitetə daxil oldu, amma arzuladığı fakültəyə yox. Problem deyil, bir il oxuyar, rektora rüşvət verib başqa fakültəyə “perevod” edərsən. Onda bu test üsulu nə üçün həyata keçirilir, axı?! Yenə Misir Mərdanovun rüşvət maşını işə düşür. TQDK-nın bəyan etdiyi rəsmi açıqlamaları bir ildən sonra rüşvət hesabına dəyişir. Elə bu rüşvəti verin TQDK-a, o da istədiyi abituriyenti istədiyi fakültəyə salsın da. Amma hamı Misir müəllim kimi fərasətli ola bilmir axı. Bəzi insanlarda hələ vicdanın damcıları qalmaqdadır. Amma Misir müəllimdə “v” hərfiylə başlayan heç nə qalmayıb.

Beləliklə, uşağınız universitetə gedib-gəlir. Oxumaqdan söhbət belə gedə bilməz, sözün əsl mənasında gedib-gəlir. Semestrdə az pul xərcləmək istəyirsənsə, heç olmasa, dərsdə iştirak etməlisən ki, qayıbların olmasın. Yoxsa ona görə də pul ödəməli olacaqsan. Amma kitab oxumağa dəyməz, çünki savadlı müəllimlərin baryerindən keçə bilməyəcəksən. Əvvəla ona görə ki, orta məktəbdə heç nə oxumamısan, “qabında heç nə yoxdur” ki, universitetdə də nəyisə qavraya biləsən. İkincisi ona görə ki, universitetdə mühit elə qurulub ki, bir az ayağın büdrədi müəllim sənə kömək etməz, əksinə hələ itələyib səni yıxar ki, imtahanda sənin dərivi soysun.

Amma bundan yaxa qurtarmaq üçün iki çıxış yolun var. Ya gecəni gündüzünə qatıb oxumalısan, özünü, öz şəxsi həyatını unudub kitablara sarılmalısan ki, yalnız “5”-ə cavab verəsən ki, heç olmasa, “3” ala biləsən. Çünki, “4”-ə cavab versən, heç şübhəsiz ki, “2” alacaqsan. Odur ki, bütün günü kitab oxu və başqaları da sənə dəli kimi baxsın.

Ya da yaxşı bir daydayın olsun ki, sənin semestrini tapşırsın. Bu tapşırmaq nə olan şeydir ki, bütün maneələri, divarları yarıb keçə bilir. Öz qohumunu, dostunu, əzizini tapşıran bu insan əslində həmin şəxsi şikəst edir.

Universiteti də bitirdin? Təbriklər! İndi müstəqil həyata atıldın, demək. Müstəqil həyatda yaxşı vəzifə tutmaq istəyirsən? Problem deyil. Gətir 30 000 manat, səni sanballı bir nazirlikdə sanballı bir vəzifəyə qoyaq. Narahat olma, əşi, müdir bizim adamdır, səni tapşırarıq, həmişə gözü sənin üstündə olar. Necə?! Necə?! O qədər pulun yoxdur? Onda daha nə durmusan? Apar o universitet diplomunu at evə, qoy üstünü toz bassın. Özün də sabahdan çıx qul bazarına fəhləliyə. Narahat olma əşi, orada diplom zad hərləmirlər.

Mətanət Kərimli

http://www.versiya.az/?p=2724#more-2724

Şerahil Laçın: Torpaq namus, torpaq qeyrət, torpaq belə müqəddəsdir, Xalqım bəsdi

Mirzə Xəzər — Wed, 06 Aug 2008 10:19:05 -0400

Xalqım, bəsdi

İtib daha, batıb daha iman, qeyrət, abrın sənin,
Kəsilibdi məzar daşın, qazılıbdı qəbrin sənin
Səni məhvə sürükləyir bu dəhşətli səbrin sənin,
Şeir deyil, bu tanrımdan qulağıma gələn səsdi,
Xalqım, bəsdi.

Mənim dərdim dəryalarca, mənim dərdim göycə,belə
Namərd qovdu, elat gəldi, durub baxdım köçə, belə
Təbriz belə, Dərbənd belə, Xankənd belə, Göyçə belə,
Torpaq namus, torpaq qeyrət, torpaq belə müqəddəsdir,
Xalqım bəsdi.

Durur hələ Səttarxana tələ quran, Babəkini doğrayanlar,
"Balayan"lar, alayanlar, zina yanlar, oğru yanlar
Sənə meydan oxuyurlar, səni səndən oğrayanlar
Bu nə baxtdı, bu nə vaxtdı, bu nə dostdur bu nə qəstdir,
Xalqım, bəsdi.

Sağım,solum,içim yağı,topum, ordum, qalam hanı
Mən kimlərin nəvəsiydim, o qeyrətim balam, hanı
Anaların gözü yaşlı, dili qabar : balam hanı ?!
Bu ahlardan, na’lələrdən qanlar dondu, ,qəlblər əsdi,
Xalqım bəsdi.

Gədələrin riyasından vətən yenə hecalandı,
Bakı, Şəki, Naxçıvanlı, bac verildi, bac alındı
O gur yanan odumuza belə-belə su calandı,
Kor edəcək gözlərini o ocaqdan çıxan tüstü,
Xalqım,bəsdi.

Əsilsizlər yedəyində öz yolundan azmısan sən,
O taya bax, bu taya bax, yağılardan azmısan sən
Taleyini bir soysuzun fərmanından asmısan sən,
Başa çıxan başsızların varlığı puç, yeri isti,
Xalqım, bəsdi.

Hələ bizi ayıltmadı "iyirmi yanvar" şapalağı,
Yenə cumduq qucağına ağzı qanlı yapalağın
Elə hər gün tanış matəm, tanış zillət, tanış ağı,
Şəhidinin ulu ruhun kimsə belə əzdirməzdi,
Xalqım,bəsdi

Yadda saxla kürsülərdən yaltaq-yaltaq ötənləri,
Əli sənə yağıların, düşmənlərin ətəyinə yetənləri
Dəbdəbəli imarətlər, sarayları vətənləri,
Hər birisi şərəfini qeyb eliyən bir iblisdi,
Xalqım bəsdi.

Yoxsa əlində qalmısan "qaş aldıran" kişilərin,
Qoltuq gəzən, rutbə alan, baş aldıran kişilərin
Xısınlaşıb Qarabağı boşaltdıran “kişi”lərin
Kirvələrdən daha xain,qonşulardan daha pisdi
Xalqım bəsdi.

Qına məni,qına xalqım,nə pismişik,nə pismişik..
Biz buncamı nəfsinə qul,vəzifəyə hərismişik
Elə axır nəfəsdə də rüşvət umub,cib kəsmişik
Qarı düşmən çəpər basdı,qarı düşmən yollar kəsdi
Xalqım,bəsdi

Quyu qazdı,qılınç çəkdi yaxın,uzaq,yetən bizə,
Kimsə gəlib gün ağlamaz qayçılanıb itən bizə
Babalardan ən müqəddəs əmanətdi vətən bizə,
Qalx ayağa ya öl, ya qal, başın üstü duman, sisdi,
Xalqım bəsdi,
Xalqım bəsdi!

Şerahil Laçın
23.11.1991

Mətanət Kərimli: Bizi qınıyanlara sözüm var

Mirzə Xəzər — Sat, 02 Aug 2008 03:51:54 -0400

Azərbaycanda bu dəqiqə günün ən aktual mövzusu insan hüquq və azadlıqları, söz azadlığı və demokratiyadır. Bu, təbiidir. Çünki, inkişaf etmək üçün ilk növbədə cəmiyyətdə demokratik dəyərlər formalaşmalıdır.

Bugün yerli mətbuatı səhifələdikdə görürük ki, müxalifət iqtidarı qeyri-demokratiklikdə suçlayır. Bu, reallıqdır. Əgər əsl demokratiya olsaydı, indi hakimiyyət başında bəlkə də tamam başqa siyasi qüvvələr olardı.

Amma iqtidar heç vaxt sükanı əldən verməz və bu səbəbdən də demokratiyaya əngəllər törədir. Çünki, demokratiya heç də hamının xoşuna gələ bilməz. Hamı cəmiyyətdə sərbəst olsa, fikrini açıq şəkildə ifadə etsə, onda müəyyən qüvvələrin nüfuzu aşağı düşər.

Ümumiyyətlə nəinki hakimiyyət, heç cəmiyyətimiz də demokratiyaya tam hazır görünmür. Versiya.az saytında yerləşdirilmiz bəzi köşə yazıları bunu bir daha sübut etdi. Yəqin söhbətin nədən getdiyini dərhal başa düşdüz. Neçə vaxtdır bizi qınayırlar ki, Tatyana Ələsgərlinin “Düşmənimiz erməni xalqıdır, yoxsa erməni dövləti” başlıqlı yazısını niyə saytımıza yerləşdirmişik.

Əvvəla onu deyim ki, mən əvvəldən bir azərbaycanlı kimi bu məqalənin yazılmasının əleyhinə çıxmışam. Çünki, mən əslən şuşalıyam və bir qarabağlı kimi bucür fikirlərin səslənməsinə öz daxilimdə etiraz edirəm. Amma Azərbaycan təkcə Şuşadan və ya Qarabağdan ibarət deyil axı. Azərbaycan təkcə biz azərbaycanlıların Vətəni deyil. Burada ləzgilər, avarlar, talışlar, o cümlədən ruslar da yaşayırlar və bu torpağı öz Vətənləri hesab edirlər. Odur ki, onlar da bizim kimi tam hüquqlu vətəndaş sayılır və bizim kimi onların da azad şəkildə fikir yürütmək hüququ vardır. Mən heç bir zaman hansısa Azərbaycan vətəndaşının yazdığı fikri məhdudlaşdıra və ya senzura edə bilmərəm. Konkret Tatyana xanımın məqaləsinə gəldikdə isə onu deyə bilərəm ki, sizlər kimi mən də orada yazılanlarla heç də razı deyiləm, amma plüralizmin, demokratiyanın elə əsas məğzi də odur ki, hamı bir fikirlə razı ola bilməz. Mənim üçün əsas demokratiiyadır, o üzdən mən həm Tatyana Ələsgərlinin məqaləsini sayta buraxıram, həm siz oxuculara imkan yaradıram ki, həmin məqaləylə bağlı fikirlərinizi “Şərh yaz” bölməsində yazasınız. Bax bu, əsl demokratiyadır, heç kimin sözü kəsilmir, hamı sərbəst şəkildə öz fikrini bildirir. Yoxsa Azərbaycan Milli Məclisindəki kimi fərqli fikir bildirənin mikrofonun söndürürlər. Bu, məsələnin bir tərəfi.

Məsələnin ikinci tərəfi isə məhz oxucularımızla bağlıdır. Belə ki, oxucuların əksəriyyətinin şərhlərini diqqətlə oxudum. Bəziləri məsələyə soyuqqanlı yanaşır, digərləri Tatyana Ələsgərlini təhqir edir (ona donuzsifət deyən oxucuya aiddir), bir başqa oxucularımız isə bizləri qınayırlar. Əvvəla bu şərhlərdən də görünür ki, bir çox insanlarımız hələ də demokratiyanın nə olduğunu anlamırlar. Əslində mən gözləyirdim ki, Tatyana xanımın yazısından sonra bizə cavab yazılar göndəriləcək və biz həmin yazıları saytımızda yerləşdirəcəyik. Amma gəlin görək nə baş verdi?! Sadəcə təhqirlər yağdırıldı. Bəziləri bunu vətənpərvərlik hissi kimi qələmə verə bilər, amma mən bunu mədəniyyətsizlik kimi görürəm. Mənimlə razılaşmayanlar da ola bilər, amma o da reallıqdır ki, “Qarabağ, Qarabağ” deyənlərin əksəriyyəti sabah müharibə başlasa, qaçıb gizlənəcəklər. Şübhəsiz ki, mən bunu böyük əksəriyyətə aid etmirəm.
Amma hər şeyə soyuqqanlı yanaşmaq gərəkdir. Tatyana xanım rusdur. Ondan Qarabağ sevgisi gözləmək də yersizdir. Amma biz azərbaycanlıyıq axı, biz gərək nə qədər vətənpərvər və eyni zamanda mədəni xalq olduğumuzu nümayiş etdirək.

Azərbaycana bugün vətənpərvər insanlar lazımdır, millətçilər deyil. Çünki millətçi fikirlər ölkəni parçalamağa yönəlir. Azərbaycan üçün hər bir azərbaycanlı, avar, ləzgi, talış və burada yaşayan qeyri millətlər eyni dərəcədə gərəklidir. Bir-birimizi ayrı-ayrı millətlərə bölsək, onda 5-10 ilədn sonra Azərbaycan yenə xanlıqlara bölünəcək. Odur ki, bizim düşmənimiz ermənilərdir. Mən də bu fikri dəstəkləyirəm. Erməni iyi gələn hər bir şey bizə yaddır. Amma Azərbaycanda yaşayan və buranı özünə Vətən hesab edən hər bir insan bizim milli sərvətimizdir. Gəlin bu milli sərvətimizi parçalamayaq.

http://www.versiya.az/?p=1112

Aynur Əşrəfqızı: Ac vətəndaş nə düşünür?

Mirzə Xəzər — Fri, 01 Aug 2008 21:40:27 -0400

“Xalq üçün çalışırıq deyən” həm iqtidar, həm də ki müxalifət ancaq öz maraqlarını güdürlər

Mənə elə gəlir ki, Azərbaycan digər ölkələrə nisbətən daha siyasiləşmiş bir ölkədir. Burada vətəndaşların əksəriyyəti siyasətlə məşğul olurlar. Maraqlısı da ondan ibarətdir ki, sıravi vətəndaşları düşündürən heç də siyasət, kimin prezident olacağı deyil.
İşlədiyim yerin yanında yaşlı bir qadınla bir kişi küçədə dilənirlər. Hər gün mən işə gələndə onlara imkanım çatandan köməklik göstərirəm. Bir gün onları ofisimizə dəvət edib nahara qonaq etdim. Onların gözlərində yanan işığı gördüm həmin an. Məmnuniyyətlə dəvətimi qəbul edib mənimlə içəri daxil oldular. İndiyə kimi elə bilirdim ki, onlar ya qaraçıdırlar, ya da kimsəsiz bomjlar.

Lakin elə ilk söhbətimdən indiyə kimi yanıldığımın şahidi oldum. Ər-arvad olan bu iki insan sözün əsl mənasında ziyalı idilər. Qadın indiyə kimi BDU-da müəllimə işləyirdi. Həm səhhəti imkan vermədiyindən, həm indiyə kimi vicdanla fəaliyyət göstərib rüşvət almadığından dilənməyə məcbur olub. Yoldaşı isə Neft Akademiyasında müəllim işləyib. Onu isə müxalifətçi damğası ilə işdən qovublar. O da eynilə heç bir zaman tələbələrindən bir qəpik də almadığını dedi. Sadəcə universitetdə baş verən haqsızlıqlara elmi-şirada etirazını bildirdiyinə görə, ona “müxalifətçisən” dedilər. Mən başa düşə bilmirəm müxalifətçi olmaq nə vaxtdan terrorçu olmaq anlamına gəlir ki?!

Bu sözləri eşitcək bir anlıq donub qaldım. Savadlı, ziyalı və ən əsası vicdanlı insanların hal-hazırkı cəmiyyətdə rolu məni çox sarsıtdı. Bir anlıq düşündüm, görəsən nədən bizim cəmiyyət bu qədər iyrənc hala düşüb.

Söhbətimizi davam etdirdik. Onları daha yaxından tanımaq üçün çoxlu suallar verirdim. Məlum oldu ki, müəllimlikdən uzaqlaşdıqdan sonra bir müddət tələbələri və yaxın qohumları onlara maddi köməkliklər göstərirdilər. Lakin buna dözməyən yaşlılar yenə də iş axtarışında idilər. Yaşları 60-ı keçən bu insanlar hər yerdə “Sizin vaxtınız keçib” kəlmələri ilə qarşılaşırdılar. Ümidlərini Allah bağlayan bu insanlar isə dövlətin onlara ayırdığı pensiyaya heç cür dolana bilmirdilər.

Məcbur olub dilənən bu müəllimlər deyirlər ki, onlarla rüşvət alan müəllimlər arasında əslində heç bir fərq yoxdur: “Biz əl açıb insanlardan kömək istəyirik, onlar isə tələbələrin qanını sorub pul qopardırlar”. Müəllimlərin siyasətlə bağlı da fikirlərini öyrəndim. Çox maraqlı cavablar əldə etmiş oldum. Azərbaycanda siyasətlə maraqlanmadıqlarını, siyasətçilərin hamının çirkaba batdıqlarını söyləyən bu qocalar həm iqtidara, həm də ki müxalifətə nifrət etdiklərini bildirdilər: “Bizi bu günə iqtidar qoyub, otuz ildən artıq pedaqoji fəaliyyətimiz müqabilində bizləri küçələrə atıb, millətin var-dövləti, sərvəti ayrı-ayrı insanların, bir ailənin cibinə axır, minlərlə bizim kimi ailələr isə acından dilənmək məcburiyyətində qalır. Hələ üstəlik polis də gəlib bizdən haqq yığır. Allah bunların cəzasısı versin”

Bəs müxalifətə niyə nifrət edirsiz sualıma isə qadın belə söylədi: “Əşi müxalifət var indi?! Yarısı iqtidarın quyruq buluyanlarıdır, qalanı da bir-birini didirlər. Adam bilmir kimə inansın, hansının dediyi ilə getsin. 1992-1993-cü illədə gördük bunların fərasətini, milləti qırğına sürükləyirdilər. Hamı bir bezin qırağıdır. Hamı öz maraqlarını, kreslo maraqlarını güdür. Nə iqtidarı, nə də ki iqtidar olmaq arzusunda olan müxalifəti biz sadə camaat maraqlandırmır. Biz qalmışıq Allahın ümidinə”.

Yaşlıların bu fikirləri məni silkələdi. Doğrudanmı, Azərbaycan artıq heç bir vaxt düzələn deyil, doğrudanmı biz özümüz-özümüzə düşmən kəsilmişik? Vallah deməyə bir söz tapa bilmirəm, sadəcə bugün də bir az fikirli idim. O üzdən bu məqaləni qələmə aldım. Amma hər halda yazdıqlarım haqda düşünməyə dəyər.

Aynur Əşrəfqızı

http://www.versiya.az/?p=430

Cavid Cabbaroğlu: "Vətən, vicdanlı adamlarının başını az ye – nə olar?"

Mirzə Xəzər — Sun, 13 Jul 2008 04:54:51 -0400

VİCDANLI ADAMLARIN ADAMLARI
2008-07-11 - 19:02:00

Cavid
CABBAROĞLU

“Dünya duracaq yer deyil, ey can, səfər eylə!” (Nəsimi)

Əslində bu yazı Adil Qaçayoğlu haqqında yazılmalıydı. Yazının sonuncu cümləsini də düşünmüşdüm – görəsən, növbə kimindi?.. Amma Adilin itkisinin (adil itkinin yox! – belə itkilərin ədalətsizliyinə üsyan etməyə bilmirsən) şokundan çıxmamış Məmməd Nazimoğlunun İstanbulun “Memorial” xəstəxanasına aparılması xəbəri ilə sarsıldıq. Baxmayaraq ki, Baloğlan Əşrəfovun timsalında bu xəstəxanaya “qurtuluşçu” obrazında baxmağa başlamışdıq...

* * *
Adil Qaçayoğlu imzasına rəğbətim mətbuata gəlməmişdən əvvəl onun “Vicdanlı adam” başlıqlı yazısından sonra yaranmışdı. Yazı 24 iyun doğumlu iki böyük insana – Əbülfəz Elçibəylə Nəcəf Nəcəfova həsr olunmuşdu. Girişi isə təxminən belə idi ki, günlərin bir günü Əbülfəz Elçibəylə bir avtomobildə yol yoldaşı olan Adil Qaçayoğlunun yaxın dostu onun Nəcəf Nəcəfova münasibətini soruşur. Elçibəy isə çox sakit tərzdə Nəcəf haqqında bu cümləni deyir: “O, bizim içimizdə ən vicdanlı adamdır”.

Azərbaycanın ikinci prezidenti sonralar xatırlayırdı ki, hakimiyyətdə olduğu dönəmdə ARDNŞ-nin vitse-prezidenti postunda çalışan Nəcəf Nəcəfov onunla maaş davası edirmiş: “Gəlib mənə deyirdi ki, bu maaşla dolana bilmirəm. Nə edim, rüşvət alım? Tez olun, mənim maaşımı qaldırın”. Vicdanlı adam başqa cür ola bilərdimi?..

Tale elə gətirdi ki, sonralar Adil Qaçayoğlunu həm yaxından tanıdım, həm də “Yeni Müsavat” və “Gün səhər”də, qısa müddət də olsa, birgə çalışdıq. İmzası və yazıları ilə gözümdə nəhəng adam obrazı formalaşdırmış bu arıq və çəlimsiz adamı ilk dəfə görəndə İmadəddin Nəsimiyə ünvanlanmış “bu cansız bədənə iki cahan necə sığışır” sualını xatırlamışdım. Fəqət sonrakı söhbətlərimizdə onun doğrudan da NƏHƏNG ADAM olduğunun fərqinə varmışdım. Şirin Qarabağ ləhcəsində danışan bu adam öz abır-həyası ilə qarşısındakını kimliyindən asılı olmayaraq, ədəb-ərkanlı davranışa dəvət edir, bəlkə də məcbur edirdi.

Bu həddindən artıq abırlı adam (ifadənin rəsmi müəlliflik hüququ Qulu Ağsəsə məxsusdu – amma Adil Qaçayoğlunu yaxından tanıyanların, lap tanımasa belə, onunla bir-iki dəfə təmasda olmaq şansı qazananların bu adam haqqında ağlına ilk olaraq bu ifadənin gəldiyinə şübhə etmirəm; ona görə də Qulunun ifadəsini dırnaqda yazmadım) öz yerişi, oturuşu, duruşu və davranışı ilə hər kəsi utandırmaq gücündə idi...

* * *

Məmməd Nazimoğlunun adını ilk dəfə tələbə vaxtı, Bakı Dövlət Universitetində məndən bir kurs yuxarı oxuyan qızlardan eşitmişdim. Yaman tərifləyirdilər, adının qarşısındakı “müəllim” sözünü isə az qala xüsusi vurğu ilə deyirdilər. Onunla harada və necə tanış olduğumu xatırlamıram. Amma bildiyim bu ki, bizi Azər Hüseynbala tanış etmişdi. Təbii ki, imzasını özündən qabaq tanımışdım. Üzü “Aydınlıq”dan bəri...

Bu adamın yumor hissinə qibtə etməmək mümkün deyildi. Çalışdığı qəzetlərin son səhifəsini manşetdən qabaq oxuyurduq. Əsas devizi “Yazını oxutduran birinci cümlədir” olsa da, yazının içindəki gözlənilməz keçid və döngələr Məmmədin söz ustadı, söz xiridarı kimi qabiliyyətini ortaya qoyurdu. Bəzən yumorun ölçüsünü, qədərini bilmək istedadına, bəzənsə bu cür zarafatcıl adamın tərbiyəsinə heyran olurduq.

Son illər səhhətində yaranan problemlər zahiri görkəmində özünü hiss etdirirdi. Yaman arıqlamışdı. Özündən soruşmağa utanırdım, axırda Azər Hüseynbaladan soruşdum. Dedi ki, şəkərdi. Açığı, o biri zəhrimarın adını eşitmədiyimə görə sevindim də. Bu sevincimin ömrü isə onun İstanbula aparılmasına qədər oldu...

* * *
Adil Qaçayoğlu və Məmməd Nazimoğlu... Azərbaycan iki ayda iki dəyərli adamını itirdi – çox pis göstəricidi. Amma başı neft pulları uğrunda mübarizəyə və şou-biznesin bic körpələrinə mamaçalıq etməyə qarışan Azərbaycan cəmiyyətinin eyninə də olmadı. Yanıb-yaxılan övladları, yaxınları və dostları oldu.

Son illər pafos qulağımızı nə qədər yağır eləsə də, mən Adili də, Məmmədi də qəlbi Vətən eşqi ilə çırpınan böyük ziyalı, yaradıcılıq enerjisi bitib-tükənməyən jurnalist, əsl vətəndaş, VİCDANLI ADAM adlandırmaqdan çəkinmirəm. Amma çəkindiyim bir şey var – adətən, belə hallarda deyilən “Başın sağ olsun, Vətən!” ifadəsini yazmıram. Zatən bu məmləkət vicdanlı adamların başını yemək üzrə dünya rekordçuluğunu çoxdan vurub. Ramiz Rövşən yəqin ona görə deyib ki,

Biz də bəndənik axı,
Bizə nə dərd, nə qəm ver!
Ölməyə yox, İlahi,
Yaşamağa Vətən ver!

Vətən, vicdanlı adamlarının başını az ye – nə olar?

Lent.az, 11 iyul 2008-ci il

Xaliq Bahadır: Işğal altındakı Azərbaycan

Mirzə Xəzər — Thu, 05 Jun 2008 07:25:39 -0400

Söhbət ermənilərin işğal etdiyi Qarabağ bölgəsindən getmir. Söhbət Əliyevlərin işğal etdiyi qalan Azərbaycandan gedir. O yandakı işğal siyasəti ilə bu yandakı işğal siyasəti arasında çox az ayrıntı var. O yanda ermənilərin birdən-birə, qanlı qırğın yolu ilə divan tutduğu xalqa bu yanda Əliyevçi rejim yavaş-yavaş, ingilis siyasətinə uyğun divan tutur. O yandakı işğal siyasəti ilə buralardakı işğal siyasəti arasındakı ayrıntı belədir. Əliyevçi rejimin dayaqlarından biri kimi tanınan ata Buş demişdi: “Bir xalqı işğal edəndə elə etməlisən ruhu da inciməsin”. Bunun açması belədir: xalqı aldada-aldada işğal etməlisən. Əliyevlər Azərbaycanı Buş ustanovkasına uyğun olaraq aldada-aldada işğal eləyiblər. Seçki məcəlləsindəki son dəyişiklik daha aldatmaya gərək qalmadığını, buna görə də işğal siyasətinin açıq xarakter aldığını göstərir. Böyük neft pulları, üstəlik, dünyanı dolaşan korrupsiya kabusu demokratiya imitasiyasını gərəksiz edir. KQB generalı ata Əliyev professiyasına uyğun professionallıqla demokratiya imitasiyasına geniş meydan verir, özü də bu meydanda başlıca oyunçu rolunu oynayırdı. Onda gerçək bir aktyor bacarığı olduğundan, o öz rolunun öhdəsindən yüksək ustalıqla gəlir, demokratik dünya buna görə onun keçirdiyi bütün saxta seçkiləri - seçki imitasiyasını “demokratiya yolunda irəliyə doğru daha bir addım” adlandırırdı. Ata Əliyevdə olan aktyorluq bacarığı oğul Əliyevdə yoxdur. Oğul ata kursunu saxlasa da, onun bacardıqlarını bacarmır. Uzun sürən demokratiya imitasiyası üçün mütləq yüksək siyasi aktyorluq bacarığı, bundan daha artığı, demokratik dünyanı aldatmaqdan ötrü siyasi jonqlyorluq gərəkdir. Bunların hamısı ata Əliyevdə var idi, oğul Əliyevdə bunların biri də yoxdur. Buna görə də o ortaya indiki seçki qanunu kimi bütünlüklə antidemokratik bir qanun çıxardı. Başqasını bacarmadı! Elə ölkənin qazancı da bundadır. Indiyədək təmiz ingilis dilində demokratik dünyanı Azərbaycan xalqının geridə qalmış, demokratik düşüncə elementlərindən uzaq bir xalq olduğuna inandırmağa çalışan Ilham Əliyev kimin kim olduğunu indiki antidemokratik seçki qanunu ilə açıq-aydın göstərdi. Indi bu qanunu hansı dilə çevirirsən-çevir, Əliyevçi rejimin nə rejimi olduğunu göstərəcək. Bu qanunun GÖZƏLLIYI onun hər hansı imitasiya elementindən uzaq olmasındadır: bu hamı üçün anlaşıqlı bir qanundur; siyasi hakimiyyəti IŞĞAL qanunu! Başqa bir yandan bu, YAP rejiminin qanunauyğun olaraq gəlib çıxdığı bir dönəmdir. On beş il xalqı, ölkəni aldada-aldada gələn, on beş illik yalanlar üzərində yüksələn bir bir hakimiyyət bundan artıq yalan, aldatma üzərində dayana bilməz. O, SSRI idi: böyük ideologiya gücünə - kommunizm idealları adına, formal olsa belə, sovet xalqı olaraq tanınan böyük bir bütünü, eləcə də dünyanın yarısını 70 il aldada bildi. YAP-ın korrupsiya ideologiyası ilə çox uzağa getmək olmaz. Görünür, bunu bildiklərindən indiki seçki qanunu kimi BULDOZER qanununa əl atmalı oldular. Onların indilikdə başqa çıxış yolu olmadığından biz bu qanunu alqışlayırıq! Yalnız qondarma gənclər qurumu ilə yox, hamılıqla IRƏLI, yoldaş YAPçılar! Bu seçki sizin antimilli, antidemokratik, ən başlıcası, korrupsioner ideallarınıza uyğun ən yaxşı seçki olacaq - indiyədək keçirdiyiniz seçkilərin ən yaxşısı. Açıq-aydın, demokratiya imitasiyasından uzaq bir seçki! Böyük Türk filosofu Rumi deyirdi: “Ya olduğun kimi görün, ya göründüyün kimi ol”. On beş illik yalan rejimi indi olduğu kimi görünməyə çalışır. Alqışlayırıq!

Xaliq Bahadır

("Azadlıq" qəzeti)

Raqif Raufoğlu: Bacarıqlı olanları əzib keçərik...

Mirzə Xəzər — Sun, 23 Mar 2008 08:49:04 -0400

BİZ, KEÇİD DÖVRÜNÜN GƏNCLƏRİYİK!

Biz, keçid dövrünün gəncləriyik!
Uşaqlığımız, çörək növbəsində,
Cavanlığımız, avtobus növbəsində,
Ümidlərimiz, növbəti sabahlarda…
Arzularımız ürəyimizdə,
Doludur ürəyimiz də.
Həm küsgün, həm duyğulu,
Gözlərimiz yuxulu,
Addımlarımız inamsız,
Inamımız keçici olaraq
Vicdan dairəsi xaricində…
Biz, keçid dövrünün gəncləriyik!
Qaytarmalıyıq torpağı.
Başlarımız aşağı,
Əllərimiz telefonda,
Baxışlarımız onda, bunda,
Nə var maraqlı, təzəsi?
Tanış olaq?
Ötür gəlsin...
Biz, keçid dövrünün gəncləriyik!
Bəxtimiz lotoreyalarda,
Məsləyimiz diplomlarımızda,
Diplomlarımız bazarda,
Bazarlarımız keçidlərin içində…
Biz, keçid dövrünün gəncləriyik!
Keçirilən hər müsabiqədə varıq.
Keçi kimi də inadkarıq.
Hər şeyimizdən keçərik,
Ulduz olmaq üçün.
Keçmişimizdən də.
Bacarıqlı olanları əzib keçərik,
Keçin deməkdənsə…
Biz, keçid dövrünün gəncləriyik!
Ey, yolumuzu bağlayan qüvvə!
Özünü bizdən gözlə!
Ümidlərimizin,
Yarımçıq arzularımızın,
Problemlərimizin,
Çılğın hisslərimizin,
Ən gözəl duyğularımızın
Əlindən tutub,
Özümüzlə
Aparırıq qocalığa,
Biz, keçid dövrünün gəncləriyik!

Raqif RAUFOGLU
23.03.2008.

Ey pulluların səfasi, novruz!

Mirzə Xəzər — Fri, 21 Mar 2008 04:55:51 -0400

Ey pulluların səfasi, novruz!
Tacirlərin aşinası, novruz!
Bir millətə eyd ikən, nədən bəs,
Oldun füqarə əzası, novruz?!

("Molla Nəsrəddin" jurnalı, 09 mart 1911, Nr10)

Raqif RAUFOĞLU: ƏN BÖYÜK CƏZA

Mirzə Xəzər — Mon, 17 Mar 2008 04:19:52 -0400

Ruha verilmiş ən böyük cəza,
Bədəndir.
Düşüncəyə verilmiş ən böyük cəza,
Şairlikdir.
Şairə verilmiş ən böyük cəza,
Biganə oxuculardır.
Millətə verilmiş ən böyük cəza,
Onu alverçi etməkdir.
Ağıla verilmiş ən böyük cəza,
Sevgidir.
Sevgiyə verilmiş ən böyük cəza,
Ehtirasdır.
Təbiətə verilmiş ən böyük cəza,
Insandir.
Insana verilmiş ən böyük cəza,
Məhdud yaddaşdır.
Cəmiyyətə verilmiş ən böyük cəza,
Dövlətdir.
Dövlətə verilmiş ən böyük cəza,
Manqurtlaşan gənclikdir.
Günahkara verilmiş ən böyük cəza,
Vicdandır.
Xarakterə verilmiş ən böyük cəza,
Məsuliyyətdir.
Yoxsula verilmiş ən böyük cəza,
Ümiddir.
Varlıya verilmiş ən böyük cəza,
Qorxudur.
Uşağa verilmiş ən böyük qorxu,
Cəzadır.
Cəzaya verilmiş ən böyük cəza,
Onu cəzasız buraxmaqdır.

Raqif RAUFOĞLU- 02.12.2007

__________________________________________________________________________________________________

İNANMA GÜNÜ – 31 MART

Inanma günü – 31 mart!
Bu gün Azərbaycanda
Hamı edə bilər zarafat,
Hamı düz danışa bilər.
Yalnız bu gün, camaat
Inamını bərpa edər.
Yalnız bu gün,
Alverçilər, həkimlər,
Sahibkarlar, hakimlər,
Vakant yerlərə işçi qəbul edənlər,
Hətta marketlər
Çalışmazlar.
Yalnız bu gün,
Sms yaz! Mesaj yolla!
Həyatını dəyiş deyən
Şou- biznes cibgirləri
Yarışmazlar.
Yalnız bu gün,
Vətən, millət,
Namus, qeyrət,
Savaş, Təbriz,
Xoy, Qarabağ
Deyən dillər
Danışmazlar.
Məmurlar insanların,
Dirilər ölülərin,
Böyüklər uşaqların
İşinə qarışmazlar
...........................
Təsadüfdən,
Azəri soyqırımı da
Elə bu günə düşər.
Bir apreldən yenə başlar,
Aldatma günü,
Cibəgirmə günü,
Hər şey yenə axarına,
Yenə öz yoluna düşər.
Inanma günü – 31 mart!
Olsa pis olmaz!

RAQİF RAUFOGLU

Qan Turalı: ANS efirində urapatriotizm sədaları

Mirzə Xəzər — Fri, 14 Mar 2008 10:33:09 -0400

Avtoritar televizyonçuluğa rekviyem

Zamin Hacı bir dəfə yazmışdı ki, ANS-in hər ayın başı vətənpərvərlik damarı tutur. Keçən bazar də ayın başına təsadüf edirdi. Mirşahin kimlərəsə verdiyi hesabatında yenə də urapatriotizm sədalari səsləndirdi. Əlbəttə, vətənpərvərlik böyük hissdir, bu hissi daşımağına görə istənilən adam tənqid etmək olar. Amma eyni şəkildə vətənpərvərlik hissinin manipulyasiya aləti olduğunu söyləmək də mümkündür. Özü də vətənpərvərlik haqqında danışanlar əzici çoxluğu bu işin manipulyasisı ilə məşğuldurlar. Vaxtilə L.N.Tolstoy yazmışdı: “vətənpərvərlik əclafların sonuncu sığınacağıdır”. Urapatriotizm yoxsa həqiqi vətən sevgisi Biz bu gün Qarabağ savaşını uduzmuşuq. Torpaqlarımız işğal altındadır. Bunu hamı bilir. Lakin biz müharibəyə hazırıqmı? Sülh danışıqlarında doğrudanmı Azərbaycanın parçalanması müzakirə edilmir? “Azadlıq”ın öncüsü olduğu demokratik mətbuat ordu haqqında yazır, televiziyaların efirə verə bilmədiyi məqamları nəzərdən keçirir. “Azadlıq” qəzeti bir neçə ay bundan əvvəl ordunun aldığı ətlərdə korrupsiyadan yazmışdı və buna görə Müdafiə Nazirliyi tərəfindən məhkəməyə cəlb olunub cərimələndi. “Azadlıq” və digər qəzetlər belə hallarla dəfələrlə üzbəüz qalıblar. Biz yaxşı bilirik ki, mənşəyi bəlli olmayan əti yeyən əsgər gecəni növbədə keçirəndə heç də tox və sağlam olmayacaq. Başqa bir misal. Bu yaxınlarda Azərbaycan Silahlı qüvvələrinə məxsus olan MIQ 29 vertolyotu qəzaya uğradı. “Azadlıq” qəzeti faktın üzərinə getdi, vertolyotun köhnə olduğunu və onun alınmasında ciddi maxinasiyalara yol verildiyini cəmiyyətə açıqladı. Həlak olmuş zabitlərimizin cəsədlərinin tapılmamasına görə əlaqədər qurumları ilk növbədə isə Müdafiə Nazirliyini kəskin şəkildə tənqid etdi. Amma ANS bu zaman neynirdi? Bir neçə gün eyni kadrları göstərib “axtarış davam edir” dedi. Sual olunur: Kimdir həqiqi vətənpərvər? Sabah müharibə olsa o vertolyot düşmənin üzərinə getməli idi. ANS ofisindən bir neçə kilometr aralıda qəzaya uğrayan vertolyot uçub xüsusi bir süjet də hazırlamadı. Atəşkəs haqqında Bişkek sazişi imzalanandan sonra düz 5 min əsgər itirmişik. Onların əksəriyyəti ordudakı “dedovşina” adlandırılan nizamnamədən kənar hərəkətərin qurbanı olub. Yüzlərlə əsgər özünü öldürmək həddinə çatdırılıraq intihar edib. Orduda əsgərləri ulaq yerinə arabaya qoşurlar. Seksual zorakılıqdan tutmuş işgəncənin ən iyrənc formalarına qədər hallara bizim orduda rast gəlmək adi işdir. Bu yaxınlarda Ağır Cinayətlər üzrə məhkəmədə əsgəri minən çavuşun məhkəməsi gedirdi. Amma biz bu haqda ANS-də bir süjet də görmədik. Minilən əsgər öz vətənini və ordusunu necə sevə bilər? Bu faktları biz ANS televiziyasında görmürük, mətbuatdan oxuyuruq. Kimdir həqiqi vətənpərvər? Ordudakı real vəziyyəti göstərən “Azadlıq”mı, yoxsa “döyüş alnımıza yazılıb” deyərək Azərbaycan ordusu haqqında bütün gerçəkləri gizləyən, Azərbaycan əsgərini tox, şən, ən müasir təchizatlı göstərən ANS-mi? Bu gün ordudakı korrupsiyanı, dedovşinanı gizlədən, bütün bunları çəkib efirə verə bilməyən, amma əvəzində “Ya Qarabağ ya ölüm” kimi boğazdanyuxarı və cahil xalqın milli duyğularını istismar edənlərin gördüyü işin bircə adı var. Bu ad da urapatriotizmdir. Tarixdə bunun nümunələri çoxdur. Elə siyasətdə də Qarabağ və Güneydən başqa danışmağa sözü olmayanların kimlərə xidmət etməsini görmüşük. Səngərdən reportaj Mirşahinin səsləndirdiyi süjetdən sonra qonaq qismində Vahid Mustafayev danışmağa başladı. Onun arqumentləri isə bayağılıq və urapatriotizm cəhətdən daha maraqlı idi. Vahid Mustafayev Müdafiə nazirliyindən informasiya almağın əleyhinə çıxdı və ANS həmişə səngərlərdə olub dedi. (Biz MIQ 29 məsələsini yenidən xatırlayıb yazımıza davam edirik.) Və bizi cəbhə xəttinə çağırdı. Hər şeydən əvvəl informasiya vermək Müdafiə nazirliyinin vəzifəsidir. Bunu peşəkar jurnalistika ilə məşğul olan hamı bilir. Çünki jurnalist Vahid Mustafayevin dediyi kimi, səngərdən reportaj hazırlaya bilməz. Misal verək ki, tam aydın olsun. Tutalım ki, Azərbaycan Silahlı qüvvələri xüsusi əməliyyat hazırlayır. Bu zaman isə jurnalist bundan xəbər tutub onu qəzetə yollayır. Düşmən isə əməliyyatdan xəbər tutur, bununla da əməliyyat pozulur. Indi sual olunur: burda günahkar kimdir? Bunlar jurnalistikanın ən adi məsələləridir. Jurnalist öz ordusunun informasiyalarını casus kimi toplamamalıdır. Ordu mətbuat üçün ən ciddi sahə sayılır. Bu yaxınlarda türk qoşunları Iraqa qoşun yeridəndə Ali Qərargah mətbuatdan etibarlı mənbə əsasında informasiya yaymamağı xahiş etdi və bu xahişə əməl olundu. Vahid Mustafayev özü məlumat toplamaqdan danışdı, 50 erməninin öldürüldüyünü də dedi. Lakin hardan idi bu informasiya? Jurnalistika prinsipləri baxımından informasiyanın qaynağının göstərilməsi ciddi məsələdir. Amma havadan alınan, ya da kabinetdə istehsal olunan bir informasiya ilə xalqı aldatmaq, “bizim ordumuz güclüdür” tezisini beynilərə yeritmək absurddur. Bunun adı müstəqil jurnalistika deyil, bunun adı totalitar jurnalistikadır. Onların əsas fərqi isə budur: müstəqil jurnalistikanın məqsədi cəmiyyəti balanslı xəbərlə təmin etməkdirsə, totalitar jurnalistikanın hədəfi ideologiya naminə faktları təhrif edərək xalqın beynini bilərəkdən ideologiya ilə çirkləndirməkdir. Biz birincini edirik. Bəs siz? Üzeyir Cəfərova tənə nəyə xidmət edir? Biz Üzeyir Cəfərovu hər zaman ordu haqda ciddi məlumatları mətbuata açıqlayan görmüşük. Üzeyir bəy ordudakı real vəziyyətin işıqlandırılması baxımından min kanaldan da çox ciddi iş görüb. Lakin indi o da ANS-in tənəsinə tuş gəlir. Arqumentin cılızlığına bir baxın: Üzeyir bəy Müdafiə nazirliyini döyüşlər haqda düzgün məlumat verməməkdə qınayıb. Təkrar olsa da deyirik ki, ordu haqqında düzgün informasiya yaymaq Müdafiə Nazirliyinin borcudur. ANS-in borcu isə Üzeyir Cəfərova efir verib onun ordu haqqındakı faktlarını ictimaiyyətə çatdırmaqdır. Amma kanal həqiqəti deyənin yox, onu gizlədənin tərəfindədir. Üzeyir Cəfərov keçən ilin aprel ayında fiziki təzyiqə məruz qaldı. Ordumuzun ehtiyatda olan polkovniki armaturla ağır yaralandı. Cinayət işi bu günə qədər açılmayıb. Bu barədə ANS kanalı bircə cümləlik də xəbər vermədi. Zabitə qarşı bu təzyiqin ört-basdır edənlərlə telekanalın fərqi nədədir? Üzeyir bəy yüksək rütbəli zabit olmaqdan əlavə həm də jurnalistdir. Kim öz işini görmür? Amma Qarabağ əlilini məhkəməyə verib onun əlillik pensiyasını alanlardan hər şey gözləmək olar. Totalitar rejimin televiziyası Azərbaycanda son iki ildən başlayaq avtoritar rejimin rüşeymlərinin də dağıdılması prosesləri getməkdədir. Azərbaycan mətbuatını siyasi rejimlərin tipologiyasını əsas tutub üç yerə bölmək olar. Məlumdur ki, əsasən üç siyasi rejim var: totalitar. avtoritar, demokratik rejimlər. Rəsmi dövlət qəzetləri tam totalitardır. Bu qəzetlər əsasən rəsmi xronika, regionlar haqqında bəlağətli inkişaf məqalələri və müxalifət haqqında 37-ci il tezisləri əsasında məqalələr dərc edir. Özünü müstəqil adlandıran qəzetlər isə avtoritar rejim mətbuatına ən yaxşı nümunə sayıla bilərlər. Onlarda həm müxalifət, həm də də hökumətlə bağlı informasiyalar verilir. Lakin onların işi ancaq informasiya verməkdir. Onlar cəmiyyətin heç bir problemi haqqında yazmırlar. Dördüncü hakimiyyət olmağa cəhd göstərmirlər. Demokratik mətbuat isə məlumdur. ANS kanalı televiziyalar arasında avtoritar olan yeganə kanal idi. Lakin 2006-cı ildə kanal bağlandı və üstündən heç bir ay keçməmiş yenidən açıldı. Amma ayrı prinsiplə. O biri televiziyalar isə efirlərini boz təbliğat və bayağı şoularla doldururdular. ANS kanalının bağlanmasından əvvəl əsasən “prezident yaxşıdır, hökumət yaxşıdır, icra başçılar da pis deyil, amma su, qaz, kanalizasiyaya məsul məmurlar yaramazdır” tezisini tirajlayırdı. Açıldıqdan sonra isə telekanal öz üzərinə iyrənc bir missiya götürüb. Əvvəlki nüfuzundan istifadə etməklə demokratik müxalifəti və mətbuatı şərləmək, onu “xalq düşməni”, “vətən xaini” kimi Prezident Aparatından gələn damğalarla vurmaq ANS-in bu günkü siyasəti hesab oluna bilər. ANS-in metamarfozası hakimiyyətin mətbuatı əzmək planının tərkib hissəsi kimi nəzərdən keçirilməlidir. Lakin ciddi bir şübhəmizi də ANS-in mahiyyəti haqqında fikir kimi səsləndirməyi özümüzə borc bilirik. Məsələ bundadır ki, hakimiyyət müxalifətə qarşı nisbətən loyal yanaşdığı dövrlərdə ANS də bu tövrü sərgiləyib. Amma hakimiyyətin sıraları azalıb seyrələn müxalifəti əzmək planı ortaya çıxanda ANS-in də bu “şeytan ansanbl”ına böyük həvəslə qoşulduğunu da biz gördük. ANS bağlananda həmkarımız Mustafa Hacıbəyli yazmışdı ki, ANS ölkə başçısını istedadla təbliğ edən yeganə kanal idi. ANS-in efir siyasətinin bozlaşması Hakimiyyət ANS-in manevr imkanlarını məhdudlaşdırıb. Mirşahin “Azadlıq” qəzetinAi informasiya yaymamaqda ittiham edir. Lakin adicə bir fakta nəzər salaq. Müstəqil qəzetlərin istənilən birini götürək. Qənimət Zahid həbs olunan gündən mütəmadi olaraq onunla bağlı informasiyalar verirlər. Eləcə də digər qəzetlər. Mətbuatın gündəminə çevrilən və əks-sədası aylardır sürən bir həbsi - Qənimət Zahidin həbsi haqqında ANS bircə cümləlik xəbər də vermirsə, onda hansı xəbər siyasətindən danışır? Eyni susqunluğu biz Mirzə Sakitlə bağlı müşahidə etdik. Eynulla Fətullayevin məsələsi isə tamam ayrı məsələdir. Belə ki, Tatyana Çaladzenin həmin o absurd ittihamını ANS aylar öncədən səsləndirməyə başladı və indi məhbus olan baş redaktora qarşı uzunmüddətli təbliğat apardı. Və elə bu qondarma ittihamla - erməni mənafeyinə xidmət etmək ittihamı ilə Fətullayev həbs olundu. Bir daha xatırladaq ki, ANS-in ittihamları və arqumentləri AzTV və Lider ilə müqayisədə daha yaxşı hazırlanır. Lakin arxasında həqiqət durmayan istənilən arqument cılızdır. Buna görə də Mirşahin Ağayevin bütün ittihamları göydə qalır. Palçıqla günəşi suvamaq istəyən boz suvaqçıları 2008-ci il seçkilərində daha ciddi işlər gözləyir. Amma biz də onları gözləyirik. Çünki onlardan fərqli olaraq deməyə sözümüz çoxdur.

(Azadlıq qəzeti)