Mirzə Xəzərin Səsi: Category Ədəbi aləm

Məlahət Ağacanqızı: Fəslin ən qəddar şirkəti -SOCAR

Mirzə Xəzər — Fri, 10 Feb 2012 02:20:48 -0500

Məlahət Ağacanqızı

İndi yəqin ki, əksəriyyət soyuq və şaxtalı havanı bəhanə edib, yorğana bürünüb “nə işə, nə dərsə, nə dükana... heç yerə getmirəm” oxuyur. Soyuq və sərt hava olan kimi camaatın tez-tez işlətdiyi daha bir sevimli ifadə var:”Belə havada it də yuvasından çıxmaz”. Amma biz elə bir məmləkətdə yaşayırıq ki, burada sahibsiz itin sümüyünü ağzından alan, ac canavarın yediyi iylənmiş leşə şərik olan, soyuq havada borcu olan işsiz, pulsuz-parasız qalan abonentdən pul qopartmaq üçün qazını-işığını kəsən məmurlar sürüsü var. Onlar bu soyuq havada insanlara yardım etmək əvəzinə, əksinə, vəziyyətdən istifadə edib daha da varlanmaq istəyirlər. Xalqdan çapıb-taladıqları qalstuklu-kostyumlu quldurların boğazlarında qalsın! Qalacaq da... Çünki şaxtalı havada insanların ah-naləsi daha hərarətli olur və müqəddəs göylərə tez çatır...

Bu soyuq havada SOCAR rəhbərinin iti buynuzları, iri dişləri hətta qarın altından da görünür. Onun qorxusundan camaat evində tir-tir əsir, kəlmeyi- şəhadətini oxuyur. Balacalar isə “döyüldü pəncərə bərk, açdı qapını külək. Yelləndi çilçıraqlar, doldu evə soyuq qar. Aha, aha deyəsən SOCAR babadır gələn!” oxuyurlar. Bu lənətə gəlmiş SOCAR baba zərrə qədər də sevimli, xeyirxah Şaxta babaya bənzəmir. Onun kimi torbasında balacalara şirniyyatlar, oyuncaqlar gətirmir. Bu baba torbasında böyükləri də, balacaları da üzən, onların evini buza çevirən SMART tipli sayğaclar gətirir. Artıq bu görməmiş hökumət üçüncü dəfədir sayğac dəyişdirir. Və milyonlarla pulu havaya sovurur. Axı sayğaclara verilən pul dövlət büdcəsindən xərclənir, abonentlərdən qazanılan para isə acgöz məmurların cibinə gedir. Bir vaxtlar mexaniki qaz sayğaclarının qiyməti 91 manat 88 qəpik idisə, təzəlikcə Fransadan alınan yeni SMART tipli sayğaclar 218 manatadır. Əminliklə deyə bilərəm ki, əgər hökumətə sərf edən sayğac Ermənistanda istehsal olunsa və qiyməti 500-1000 manata da olsa onu utanıb- qızarmadan alıb camaatın qapısı ağzından asarlar. Çünki acgözləri ancaq var-dövlət qızdırır. Pullarının üstünə pul gəlməyəndə donurlar. Neftin üstündə oturan SOCARın arxası belə donubsa və qızınmaq üçün camaatın qəpik-quruşuna ehtiyacı varsa, indi görün o birilərin haraları buz bağlayıb. İlahi, bu qədər də acgözlük, görməmişlik olar?! Bütün dünya soyuqdan xilas olmaq, insanlara, hətta heyvanlara kömək etmək üçün yollar axtarır, Azərbaycan milyonçuları isə adamları daha çox dondurmaq üçün qapı-qapı gəzib sayğaclar qoyur. Axı bu lənətə gəlmiş fransız sayğacı fransız ətri deyil ki, qoxusundan kimsə xoşlansın, bədəni qızsın. Başdan-ayağa bəla sayğacı olan bu dəmir qutunu bu qarda-qiyamətdə qoymaq çoxmu vacibdir? Təsəvvür edin, həyət evlərində yaşayanların sayğaclarını iki-üç küçə qapılarından uzaqda qoyub gedirlər. Və sən kartında qazının nə qədər qaldığını öyrənmək üçün xizəklə məhəllədə o baş bu başa sürüşməlisən. Əgər kartında işlətməyə az qaz qaldığı məlum olsa, onda məhəllədən birbaşa banka sürüşməlisən. Bəli, bu acgözlər camaatı sürüşdürə-sürüşdürə üzü dənizə doğru aparırlar. Axı ölkədə məzar üçün dənizdən başqa boş yer qalmayıb. Yeri gəlmişkən, bu yaxınlarda xəbər yayıldı ki, Xəzər donub. Sözün düzü inanmadım, fikirləşdim ki, harınları yedirdib –içirdən, Allahsızları milyonçu edən dənizdə elə qeyrət hardandır. Donmuş Xəzəri gedib gözlərimlə görmək istədim. Və hardasa 50-100 metr donmuş dənizin üstü ilə içəri getdikdən sonra yerə əyilib Xəzərin qulağına pıçıldadım ki, əgər səndə qeyrət varsa, tamamilə quru, yox ol! Sənin üzündən milyonlarla insan evsiz-eşiksiz qalıb, ölkədən didərgin düşüb, intiharların sayı gündən- günə çoxalıb. Əgər sən müstəqil ölkənin dənizi olandan sonra 10-15 nəfəri qızdırıb, milyonlarla insanı donduracaqdınsa, BİZlərə sənin kimi dəniz lazım deyil. Heç olmasa bundan sonra səhvini düzəlt, şərəflə öl-quru. Və quruyan boş sahəni evsiz-eşiksizlərə vəsiyyət et, lütfən!..

P.S. Soyuqlar başlaynda balacalar üsyan etdi ki, gərək bağda qalan dovşanları da evə gətirməlisən. Yoxsa, biz sənə “fəslin ən qəddar anası” adını verəcəyik. Çarəm nə idi, çox ağır “titul”dan qorxub, yuvalarında soyuqdan əsən dovşanları evə gətirib sobanın yanına qoydum. Səhər oyananda isə yanımda balacalardan əlavə, dovşanların da yatdığını gördüm. Kiçik oğlum mızıldanaraq dedi ki, onlara sobanın yanında soyuq idi, sən daha istisən, qoy burda yatsınlar. Mən ətrafımda yatan dovşanlara bir də nəzər salıb dedim ki, əlbəttə qoy yatsınlar! Üç dovşanla yatdım, ya səkkiz dovşanla, heç bir fərq etməz. Zatən 19 ildir doqquz milyon dovşanla yatıb-durmağa çoxdan vərdiş etmişəm. Və zavallı dovşanların dərdindən illərdir üşüyürəm...

Məlahət Ağacanqızı: Yazarın erkəyi dişisi olmaz!

Mirzə Xəzər — Sat, 28 Jan 2012 06:36:00 -0500

Məlahət Ağacanqızı

Şanlı ölkəmizdə hərə başını bir cür dolandırır: kimi ailəsinin ruzisini min bir əzab-əziyyətlə, alın təri hesabına qazanır və Allaha şükür edir. Kimi də ailə xəzinəsini min bir fırıldaqla doldurub Prezidentinə şükür edir. Ailəsini dolandırmaq üçün özünü oda-közə vuran həkimlərimiz həddən artıq çoxalıb. Doğrudur, onların əksəriyyəti ən ağır xəstəni bir quru otla, bir zəli ilə və ya bir dəfə qoyun dərisinə salmaqla sağaldacağını vəd edir, amma elə həkimlər də var ki, ən müasir müalicə üsullarına üstünlük verir. Misal üçün, “Cinsi zəiflik- bütün növləri, istənilən yaşda!” harayları ilə şəkli və ünvanı, telefon nömrəsi əksər saytların, qəzetlərin başında yer alan doktor Süleyman Cəbrayılov kişilərin cinsi zəiflik problemlərini müasir üsullarla, ağrısız, çapıqsız həll edəcəyini vəd edir.Tez-tez yazdığı məqalələrdən hiss olunr ki, doktor gecə-gündüz fikirləşir, problemlərdən xilas olmaq üçün qısa çıxış yolları axtarır. Həkimin araşdırmaları ilə “Qafqazinfo” saytında tanış olandan sonra kişilərin vəziyyətinin çox ağır olduğu anlaşılır: “35-40 yaşına çatmış kişilərin təxminən 40%-i cinsi zəifliyin müxtəlif formalarından əziyyət çəkir. Cinsi fəaliyyət aktının tam itməsi halları 50 yaşlı kişilərin 20%-də, 70 yaşlı kişilərin isə 50%-də rast gəlmək olar”. Və bu kiçik “anons”dan sonra hörmətli doktor oxuculara uzun-uzadı məsləhətlər verir, xəbərdarlıqlar edir. Ən maraqlısı isə odur ki, doktor Süleyman Cəbrayılov bütün məsləhət və tövsiyyələrini başını aşağı salaraq çəkdirdiyi şəklin üstündə verir. Əcəba, doktor verdiyi məsləhətlərdən xəcalətmi çəkir?! Əlbəttə çəkir! Çünki bilir ki, məmləkətdə 35-40 yaşına çatmış kişilərin təxminən 50 %-i işsizliyin müxtəlif formalarından əziyyət çəkir. İş fəaliyyətinin tam itməsi halları ilə isə 50 yaşlı kişilərin 80 %-i, 70 yaşlı kişilərin isə 95 % üz-üzə qalıb, “müalicələri” mümkün deyil. Elə isə həkim qardaş niyə “müalicənin bütün formalarına zəmanət verirəm” deyib, faciə içində vurnuxan kişilərlə məzələnir? Ona görə ki, özü də işsizlikdən, bir tikə çörək pulu qazanmaqdan ötrü möhkəm əziyyət çəkir. Axı xəstələr böyrəklərini, prostat vəzilərini, cinsiyyətlərini itirmək təhlükəsi ilə üz-üzə qalsalar da heç vaxt həkimə müraciət etmirlər. Cəhənnəmə ki! Işləmək və yaşamaq üçün əsas əldi, ayaqdı, dişdi. Ustad Aşıq demişkən:” Ayaq getdi, əl gətirdi, diş yedi”. Təki onlar etibarsız çıxmasınlar, formadan düşməsinlər. Həkimə getmək, müayinə, müalicə üçün vaxt və pul lazımdır. O isə Azərbaycan kişilərinin 90% -də yoxdur. Qalan 10% isə xaricdə müayinə olunan, yerli həkimləri bəyənməyən, vicdanını, qeyrətini, insanlığını... itirən kişilərdi. Onlar müayinədən sonra zəng edib arvadlarına nə deyirlərsə, xaricdən qayıdanda xanımlarını evdə tapmırlar. Arvadla bərabər məşqçi, cangüdən, sürücü, gözətçi də yoxa çıxır...

Bir həkim isə iki-üç həftə öncə televiziya verlişlərinin birində cinsini dəyişmək istəyən xəstələrindən danışırdı. Fəxrə deyirdi ki, Azərbaycanda cins dəyişməyi bacaran yeganə həkim mənəm və artıq 35 xəstəm var. Arada əməliyyat olunan xəstələri də üzlərini gizlətməklə, arxa tərəfdən tamaşaçılara göstərirdilər.Yaşı 35-i, 40-ı keçən cinsini dəyişənlər danışırdı ki, həyatda özümüzü kişi kimi sübut edə bilmədik, indi istəyirik qadın kimi özümüzü sınayaq. Xəstə ki, xəstə: bu zavallılar başa düşmür ki, 35-40 yaşdan sonra anadangəlmə qadın olanlar bu ölkədə özlərini sübut etməyə çətinlik çəkir, üzlərinə qapılar çırpılır, bunlar isə uğur qazanmaq üçün 40 yaşdan sonra cinslərini dəyişirlər. Yəqin qadın müğənni olmaq istəyirlər...

Qadın və kişi problemləri jurnalistlərin də çörək ağacıdı. Misal üçün, “Yeni Müsavat” qəzetinin əməkdaşı E.Salamoğlu bu sahədə çox ciddi işlərlə məşğuldur. O, bu yaxınlarda “Xanım köşə yazarları niyə azdır?” araşdırmasında şok məlumatlar, faktlar üzə çıxardıb: “Azərbaycan mediasında, eləcə də internetdə köşə və bloq yazarlarının sayı gündən-günə artır. Ancaq bu artım birtərəfli şəkildədir. Yəni köşə yazarları arasında tək-tük xanım müəlliflərə rast gəlmək olar. Müxalifyönlü qəzetlərdə xanım köşə yazarları ümumiyyətlə barmaqla sayılacaq qədər azdır. Əksəriyyət kişi cinsinin nümayəndələridir. Bəs Azərbaycanda bu tendensiyanın səbəbi nədir? Niyə mətbuatda xanım köşə yazarları qıtlığı var?” Məqalənin bu yerində hiss olunur ki, E. Salamoğlu möhkəm qəzəblənib. O, davam edir: “Azadlıq” qəzetində isə iki xanım jurnalist köşə yazıları ilə çıxış edir. Onlar Zümrüd Yağmur və Səadət Cahangirdir”. Sağ olsun Salam kişinin oğlu! Üç ilə yaxındır “Azadlıq” qəzetində köşə yazan üçüncü xanımı, yəni məni, kişi kimi gördüyü üçün ona təşəkkür edirəm. “Azadlıq”ın kişi yazarları sırasında olmaq böyük şərəfdir! Sadəcə, balaca oğlum o xəbəri oxuyandan sonra çox üzüldü. O,“ana, sən kişi yazarsan?” soruşanda , “guya bilmirsən” cavabını verəndə uşaq təəccüblə mənə baxdı. Məni bu sual-cavab bəlasına salan E. Salamoğlunun xətrinə uşağa özüm barədə daha geniş məlumat verdim: Bəs hər köşəsində namərd əmilərin, vicdansız dayıların ağız-burnunu vurub dağıdan kimdir, oğlum? İndi də deyəsən növbə E. qağana çatıb. “Ana, E, kimdir?” Şərhsiz.

Məlahət Ağacanqızı: İlhamlı ölkədə ilhamsız köşə yazarları və Gena

Mirzə Xəzər — Thu, 12 Jan 2012 03:18:16 -0500

Məlahət Ağacanqızı

Geridə qalan Yeni il bayramını ölkəmizdə hərə bir cür qeyd etdi. Kimi konsert biletinə 500, 1000 manat verib Tarkanı dinləyə-dinləyə qarnı şişənə qədər yeyib-içdi, kimi də bayram axşamı yeməyə heç tarakan da tapmadı. Böyükləri deyə bilmərəm, amma neft ölkəsində balacaları ac saxlamaq, üzmək, onları heç olmasa bayramlarda sevindirməmək bişərəflikdir. Şaxta Babaları saxta olmayan normal ölkələrdə hər yeni ilin səhəri balacalar evdə bəzədilən küknar ağacının altına qoyulan hədiyyələri görmək üçün yuxudan tez oyanırlar. Bizim ölkəmizdə isə uşaqlı-böyüklü hamı yuxudan günorta durur. Çünki bilirlər ki, küknar ağacının altina çürük qoz da qoyan olmayacaq. Evdəki küknarların altı boş olsa da, küçə və parklardakı ağacların altı həmişə dolu olur: kimi ətəyini yuxarı çəkib baldırının, kimi kreditlə götürüdyü maşınının, kimi doğmağa hazırlaşan inəyinin üstünə “SATILIR” yazıb ağacların altında dayanır. Baldır da, maşın da, inək də və başqa şeylər də cəhənnəmə, amma yeni ilin səhəri küçədəki küknar ağacının altında dayanıb, velosipedinin üstünə “SATILIR” yazan uşağın qəmli gözlərini, kədərli üzünü vicdanlı Şaxta Baba görsəydi, yəqin ki, xəcalətdən yerə girərdi. Bir ölkədə ki, balaca uşaq sevimli oyuncağını satışa çıxardır, demək o ölkədə artıq Qiyamət günüdür. Ən yaxşısı odur ki, torpağı-daşı, yerüstü-yeraltı sərvətləri satılan ölkənin alnına iri hərflərlə “SATILIB yazılsın, camaatın da elan, plakat yazmaqdan canı birdəfəlik qurtarsın. Axı 10-12 yaşlı uşaq nə günahın sahibidir ki, bayram günü hədiyyə almaq əvəzinə, özünün düzəltdiyi velosipedini satışa çıxardır? Məcburiyyətdən sevimli velosipedini satışa çıxardan balacanın əlləri uzun müddət çilingər, pinəçi işləyən yaşlı adamın əllərinə bənzəyir: qapqara, kəsik-kəsik. Axı o, satışa qoyduğu velosipedin hər hissəsini bir dərədən min bir əziyyətlə axtarıb tapmışdı. Satmağa yox, dostları ilə bərabər sürmək, yarışmaq, əylənmək üçün düzəltmişdi o velosipedi. Əgər həmin velosipedi hansısa yüksək vəzifəli məmurun oğlu düzəltsəydi, yəqin ki, o uşağın adını atası ən gənc ixtiraçı-alim kimi Ginnesin “Rekordlar” kitabına salmışdı. Amma harınların qudurğan balalarının adlarının düşdüyü “kitab”lar da var. Misal üçün, “Ən bahalı villa sahibləri”, “Ən bahalı toy edənlər”, “Nəsli kəsilmiş heyvan ətini yeyənlər”, “ Məşuqələrinə ən bahalı hədiyyə alanlar”, “Dünyanın ən bahalı maşınlarını səkidə sürənlər”, “Ayaqyoluna köməkçi ilə gedənlər” və.s. Bu məmləkətdə böyüyən uşaqların yarısı nə etsələr, nə istəsələr “bu dəqiqə alaram ” deyilir, yarısı isə hətta ən adi oyuncaqları, şirniyyatları istəyəndə “pulum yoxdur” səslənir. Əcəba, uşaqlara deyilən “pulum yoxdur” sözü kimi cəhənnəmin başqa izahı varmı görəsən bu ölkədə?..

Əslində, köşəmin qəhrəmanı- Gena haqqında çoxdan idi bir hekayə yazmaq istəyirdim, təəssüf ki, köşə yazası oldum. Görünür, bədii yaradıcılıqla məşğul olmaq bir daha bizə heç vaxt qismət olmayacaq. Eybi yoxdur, qoy bu faydalı, zövq verən, baş ağrıtmayan işlə “mən ədəbiyyata xidmət edirəm, köşə yazanlar ilhamı tükənənlərdir” deyib, roman, povest, poema yazan, ilhamı bol olan yazıçılar, şairlər məşğul olsunlar. Əlbəttə, parıldayan binaları, heykəlləri, parkları, fəvvarələri, dükanları, şadlıq evləri… bol olan ölkədə ilhamlanıb şeir, poema... yazmayan köşə yazarlarına “ar olsun!” deyilər. İlhamsız qələm əhlinə hər ad vermək mümkündür. Məmləkətdə beş- altı ilhamsız köşə yazarı qalıb, onları da “naməlum obyektlər” yox etsəydi, hökumətin canı dincələrdi: ölkədə güllər meri, bülbüllər deputatları, camaat prezidenti cəh-cəh vura-vura səsləyərdi. Hamı bir-birinə “can” deyib, “can” eşidərdi. Zarafat deyil, başqa ölkələrdə ilhamı hətta xəyalən çağırmaq, görmək üçün yazarlar min cür dil tökürlər, dualar edirlər, bizim ölkəmizdə isə ilham evlərə, yaradıcılıq otaqlarına dəvətsiz, çağırışsız ətli-qanlı, sözlü-söhbətli halda gəlir. Əsərləri dünya ədəbiyyatı xəzinəsinə daxil olan dahilər ilhamın heç xəyalını da görməyiblər, amma bizim yazıçılıq, şairlik bileti olanlar bayramlarda şəxsən ilhamdan orden-medal alırlar, bir-birinin əlini sıxıb, qucaqlaşıb öpüşürlər. Əsas, ilhamla qucaqlaşıb öpüşməkdir, təqaüd, orden-medal almaqdır, yazmağa həvəs, cürət olmasa da, lal-kar yaşanan uzun bir ömür Vətənə, ədəbiyyata xidmət sayılır. Gözləyin, şanlı ölkəmizdə bir azdan vaxtsız ölənlərə “Vətən xaini”, intihar edənlərə “Fərari” adı verilməsi haqqında qərar da qəbul olunacaq...

Məlahət Ağacanqızı: İlin ən kədərli məktubunu Orxan Kərimov yazdı

Mirzə Xəzər — Sun, 25 Dec 2011 02:12:40 -0500

Məlahət Ağacanqızı

Müdriklər deyib: dünyada sonuncu yaxşı adam qalana kimi yaşamaq olar. Bu dəyərli sözləri ölkələrə, nazirliklərə, idarələrə, ailələrə də aid etmək olar. Əlbəttə, xoşbəxt o insandır ki, o, ümidini bir yaxşı adama bağlayıb yaşamır. Hara baxır, kiminlə qarşılaşır, kimi tanıyır hamısı yaxşı adam olur. Amma təəssüf ki, BİZ-lər elə xoşbəxtlərdən deyilik. Tək umidimiz bir-iki yaxşı adam olur hər yerdə, amma onları da məmləkətə, millətə çox görüb hər fürsətdə məhv edirlər. Ölkədəki dövlət idarələri o qədər çirkaba bulaşıb ki, qəlbi qara rəhbərlər divarları arasında nəfəs alan tək-tük saf, istedadlı, savadlı adamların da ziyasına dözə bilmirlər. Dövlət idarələrində dəyərli insanların, savadlı kadrların soyqırımı başlayıb. Onları “naməlum obyektlər” işdən çıxardır, həbs etdirir və hətta öldürürlər. Uzağa getmək lazım deyil: uşağın da, böyüyün də yaxşı adam, peşəkar hərbiçi kimi tanıdığı general Rail Rzayevin varlığına divarlarına əsgərlərin qanı çilənən Müdafiə Nazirliyinin binası dözə bilmədi. General müəmmalı şəkildə qətlə yetirildi. Ölkədə “təmizlik” işləri aparan “bomj”lar akademik Rafiq Əliyevi Azərbaycan Dövlət Neft Akademiyasının divarlarına “yaraşdırmadılar”, dəyərli ziyalını işdən çıxartdılar. Üz-gözündən saflıq tökülən, damarlarından mərd bir kişinin, istedadlı şairin- Əli Kərimin qanı axan Orxan Kərimovun təmizliyinə Təhsil Nazirliyinin rüşvət qoxuyan divarları tab gətirmədi. Təhsildəki cinayətlərini ört- basdır etmək üçün quldurlar artıq səkkiz aya yaxındır Orxan bəyi Cinayət Məcəlləsinin 308 (vəzifə səlahiyyətlərindən sui-istifadə ) və 311-ci (rüşvət alma - passiv rüşvətxorluq) maddələri ilə zindana salıblar. Əslində isə bir dəfə də məktəb qapısından girməyən, məktəb zirzəmilərində gününü başa vuran uşaq da bilir ki, Orxan Kərimovu “ vəzifədən sui-istifadə etməmə, rüşvət almama” maddəsi ilə həbs ediblər.

Bu günlərdə Orxan bəy həbsxanadan “Azadlıq” (20.12.2011) qəzetinə məktub yollayıb. O ürək ağrıdan, göz yaşardan məktuba “İlin ən kədərli Məktubu” demək olar. Dəyərli qələm dostum Pərviz “Əli Kərimi ikinci dəfə öldürdülər” adlı köşəsində Orxan bəyin kədərli şeirə bənzəyən məktubunu elə hərtərəfli təhlil edib ki, ona göz yaşlarından başqa heç nə əlavə etmək olmur. Yeri gəlmişkən, əziz şairimiz Əli Kərimin ciyərparası haqsz həbs olunandan sonra onun müdafiəsinə ancaq gənc yazarlar qalxdılar. O yazarlar ki, onlar dünyaya gəlməmişdən şair vəfat etmişdi. O yazarlar ki, onlar Əli Kərim şerini ürəklərində sevirlər, pıçıltı ilə oxuyurlar. Çünki Əli Kərim ürəkləri fəth edən şairdir. Onun şeirləri ən çətin anlarda insanların ürək dostuna çevrilir, təsəlli verməyi bacarır. Təəssüf ki, Əli Kərim şerindən hay-küylə danışanlar, onun dostu, sirdaşı olduğunu deyənlər, şairin günahsız yerə həbs olunan övladını pıçıltı ilə də müdafiə etməyə qorxdular. Orxan bəy demiş, “sanki hansısa bir qatı terrorçunu” həbs ediblər. İndiki zamanda-ölkədə yaltaqlığın, qorxaqlığın tüğyan etdiyi bir vaxtda mərd bir OĞULUN müdafiəsinə qalxmağa hər “dost”un, hər kişinin, ağsaqqal sayılanın gücü, qeyrəti çatmaz. Kim bilir, bəlkə də Əli Kərimin müqəddəs ruhu qəlbi daşlar üçün bu misraları pıçıldayır:” Siz onun qədrini biləsiz deyə, bu cavan yaşında ölsünmü indi?”

Ürəyindən əməliyyat olunan və müalicəyə ehtiyacı olan Orxan bəy məktubunda yazır: “Faktiki mən 7 aydır ki, ixtisaslaşmış tibbi yardım ala bilmirəm. Hüquqi dildə belə münasibətin yalnız bir adı var - işgəncə. Beynəlxalq konvensiyalara görə hətta hərbi əsirlərin tibbi yardım almaq hüququ var. Heç olmasa, Hippokratdan utansınlar”. Orxan bəy, Allahdan qorxmayanlar, Məhəmməd Əmin Rəsulzadə ideyalarına əməl etməyənlər, Əli Kərim poeziyasını duymayanlar, şəhidlərdən, millətdən utanmayanlar, Hippokratdan utanarmı?! Onların xəyanət etmədikləri, qorxduqları, utandıqları, qarşısında baş əydikləri, diz çökdükləri ancaq bir ad var- Heydər Əliyev! Onlar ulu öndərlərinə and içiblər ki, Azərbaycanda sonuncu yaxşı adamı çərlədənə kimi mübarizə aparacaqlar. Onların qanunlarında Hippokratın andını pozmaq olar, amma Yappokratın yox...

P.S. Orxan Kərimovun ürəyinə stend qoyulub. Əslində isə Təhsilin ürəyinə stend qoymaq lazımdır, daxili damarları çoxdan tutulub, ərp bağlayıb, ən zəif döyüntülər də eşidilmir...

Məlahət Ağacanqızı: Həzz verməyən ölkədə təsirsiz həvəs dərmanları

Mirzə Xəzər — Tue, 13 Dec 2011 09:02:48 -0500

Məlahət Ağacanqızı

Yəqin çoxu fikir verib, şəhər və qəsəbələrdəki qəzet köşklərini, kitab mağazalarını uçurdub, yerində apteklər tikirlər. Hətta çoxu küçəyə baxan pəncərəsini, qapısını söküb otaqlarından birini və ya bütün evini “Aptek” edib. Hiss olunur ki, apteklərdə şıdırğı alver gedir. İndi bir məhəllədə 4-5 aptekə rast gəlmək olar, amma böyük bir qəsəbədə, kənddə bir qəzet köşkü, kitab mağazası tapmaq mümkün deyil. Kitab mağazalarının, qəzet köşklərinin yerində apteklərin peyda olması hökumətin xalqın başının deyil, bədəninin qayğısına qalmağı ilə bağlıdır. Telekanallarda ən çox bədənlə bağlı verlişlərin, filmlərin, reklamların verilməsi də bunu sübut edir. Apteklərin bolluğundan hiss olunur ki, ölkədə dərmana, tənzifə, pambığa... böyük tələbat var. Necə də olmasın?! Axı ölkəmizdə qəzaya düşənlərin, intihar edənlərin, bir-birini bıçaqlayanların sayı gündən-günə çoxalır. Dünyadakı ən peşəkar cərrahlar “bıçaqlananlara yardım” sahəsində cəsur həkimlərimizin əlinə əməliyyat zamanı əlcək keçirtməyə də layiq deyillər . Ölkəmizdə ağır bıçaq xəsarəti ilə xəstəxanaya daxil olanların hamısını həkimlərimiz xilas ediblər. Bir müddət öncə 7 bıçaq zərbəsi alan müğənni Faiq Ağayevi 4-5 günün içində sağaldıb səhnəyə çıxartdılar. Müğənni indi əvvəlkindən də qəşəng tullanıb-düşür. Noyabrın 19- u evinə getdiyi yerdə 7 bıçaq zərbəsi alan Rafiq Tağını da həkimlərimiz 3 günün içində sağaltmışdılar, amma təəssüf ki, yazıçını qorumaqda səhlənkarlığa yol verildi.

Məmləkətdə “bıçaqanma xəbərləri” hava məlumatı kimi gündə 4-5 dəfə teleradionun bütün kanallarından deyilir. Artıq ölkə əhli üçün “ər arvadının başını kəsdi” xəbəri “ilıq külək əsdi” hava proqnozu ilə eynidir. Xoşbəxt ölkələrdə insanlar sevdiklərinin vücudundakı həssas nöqtələri sevgi bəxş etməyə görə öyrənməyə cəhd edir, bizim bədbəxt ölkəmizdə isə adamlar balta- bıçaq zərbəsi üçün vücudda “nöqtələr” axtarır. Bəla ondadır ki, belə qorxulu ölkədə dəst halında satılan bıçaqların, baltaların çeşidi gündən-günə artır. Bu dəqiqə ölkədə səfərbərlik elan olunsa, 7-dən 77-ə kimi hamı “silahını” çiyninə atıb döyüşə yollanar və Qarabağı düşmən tapdağından bir gecənin içində azad edərlər. Maşallah, göz dəyməsin, bizim camaatın cüzdanında pulu olmasa da cibində 3-4 bıçağı həmişə var. Soyuducusunda ət olmasa da, evinin hər küncündə bir baltası var. Elə ona görə də Ali Baş Komandan hər çıxışında deyir ki, bizim güclü ordumuz var və hər an döyüşə hazırdır. Zarafat deyil, analar, müxtəlif çeşiddə baltalara, bıçaqlara qırmızı lent bağlayıb, ailə, məhəllə münaqişələrində fəal iştirak etmək üçün övladlarına cehiz verirlər. Balta-bıçaq ölkəmizin rəmzi, evimizin dirəyidir. Top, raket, avtomat, tapança kimi silahlar bizim camaatın cibində gəzdirdiyi küt bıçağın, mətbəx rəfində saxladıqları sapsız baltanın yanında uşaq oyuncağıdır. Silahın böyük, güclü olması vacib deyil, əsas odur ki, silahdan həvəslə istifadə edə biləsən, gördüyün işdən həzz alasan. Yeri gəlmişkən, kənd aptekində işləyən bir tanışım kənddə ən çox həzz artıran, həvəs gətirən preparatların satıldığını deyir. Hər dəfə rastlaşanda, o, kənddəki alıcılardan ilginc əhvalatlar danışır. Deyir ki, çox vaxt çobanlar dağlardan eşşəklə, atla gəlib tez-tələsik aptekdən “bazarlıq” edib yatağa qayıdırlar. Aptekdə işləyən xanımın dediyinə görə elə çoban olur ki, heç atdan düşmür, eləcə aptekin qabağında atını qamçılayıb kişnədir, o da lazım olan “vacib” dərmanı büküb ona verir. Əgər at kişnəyəndən sonra satıcı 1-2 dəqiqə geciksə, çoban atı daha möhkəm qamçılayır, zavallı at da hirslə ayaqlarını yerə döyür və başını qapıdan içəri salıb daha hündürdən kişnəyir. Eşşəklə gələnlər isə eşşəklərini anqırdıb “siqnal” verirlər. İndi görün, uca dağların başında, səs-küydən, əsəb və gərginlikdən uzaq olan bir yerdə qalan çobanlar “həvəs dərmanı” hesabına yaşayırlarsa, şəhər hay-küyü, problemləri, tıxacları, ev-məhəllə söküntüləri içində itib batanlar nə gündədir. Görünür, çobanlar dağlardakı canavarların qorxusundan həzz, həvəs dərmanı içib şirə, aslana dönürlər. Əcəba, bütün məmləkətə daraşan acgöz CANAVARLARlardan qurtulmaq üçün nə etmək lazımdır?!..

P.S. Əgər vətəndaş ona həzz verən ölkədə yaşamırsa, istəyir vaqon-vaqon həvəs artıran dərman içsin, heç bir xeyri yoxdur, özünü tənha və bədbəxt hiss edəcək...

Məlahət Ağacanqızı: Yüngül Atletikanın arxasında kimsə yoxmu?!

Mirzə Xəzər — Fri, 25 Nov 2011 12:30:30 -0500

Məlahət Ağacanqızı

Təhsilə analoqu olmayan zərbələr vuran Misir Mərdanovun sayəsində artıq övladlarımızı idman dərsindən də repetitor (məşqçi) yanına qoyuruq. Kim bilir, bəlkə, əmək təlimi, rəsm dərslərindən də hazırlığa gedənlər var. Axı bu dəyərli dərslər orta məktəblərdə ümumiyyətlə keçirilmir. Pulla diplom alan idman, əmək, rəsm müəllimlərinin adı kağız üzərində yalnız direktorun “əlavə maaşı”na görə gedir. Ayda- ildə bir-iki dəfə məktəbə gələn, əllərini yuxarı qaldırmağa ərinən, yekə qarnını qaşımaqdan başqa heç bir hərəkət etməyi bacarmayandan idman müəllimi olarmı? Və ya 3 yaşında dərrakəli uşağın da çəkdiyi Günəş, alma, armud… şəklini çəkə bilməyən Xaladan rəsm müəllimi ola bilərmi? Evdəkiləri dadsız-duzsuz, yanıq yeməkləri ilə bezdirən, köynəyin boşalan düyməsini bərkitməyi bacarmayan Bibidən əmək müəllimi ola bilərmi? Sovet hökumətinin vaxtında oxuyanları elə orta məktəbdən, məşhur filmdə deyildiyi kimi “studentka, komsomolka, sportsmenka, nakones- prosto krasavisa!” edirdilər. Ona görə də sovet təhsilini görənləri dəyirmanın bu başından ölü salanda, o biri başından diri çıxırlar…

Bəli, bu, acı bir həqiqətdir ki, orta məktəblərdə idman, əmək, rəsm dərsləri keçirilmir. Məktəbdə oxuyan üç övladımın əmək dərsləri “kim nə istəyir yesin-içsin”, rəsm tapşırıqları isə “kim nə istəyir çəksin” olub həmişə. Yenə insaflıdırlar, heç olmasa məktəblərdə yemək- içməkdə, yaradıcılıqda azadlıq verirlər barı. Yoxsa deyə bilərdilər ki, ulu öndərin portretini çəkin, heykəlini düzəldin, ya da Babanızın ad gününə tort bişirin. Yeddinci sinifdə oxuyan və yeddi ildir idman dərsi keçməyən, lakin qaçıb-tullanmağa böyük həvəsi olan oğlumu idman məktəbinə üzv yazdırmazdan öncə bir neçə dost-tanışla məsləhətləşdim. Biri dedi, uşağı futbola qoy, arxasında Rövnəq dayanıb, krosovkanı, tuman- köynəyi pulsuz- parasız verir. Başqası dedi ki, yox, boks yaxşıdır, arxasında Kəmaləddin dayanıb, onun idmançıları məşqdən sonra “Jalə” şirəsi ilə çimirlər. Tərslikcə, hamı yüngül atletikadan başqa bütün idman növlərinin adını çəkir, arxasında dayanan “dayı”ları tərifləyirdi. Nəhayət, dözə bilməyib soruşdum:”Bəs Yüngül Atletikanın arxasında kimse yokmu?” Elə bil qurbağa gölünə daş atdılar. Ən dəhşətlisi isə yanımda dayanan övladıma yetim kimi baxmağa başladılar. İndi ata-anasını itirənlər yetim sayılmır ki, təki sponsorun canı sağ, cibi dolu, gözləri parıltılı olsun. Misal üçün, futbolun, boksun, müğənnilərin… sponsorları kimi. Gözlük taxandan da prezident, nazir, sponsor olar? Mümkün deyil! Yeri gəlmişkən, bizim camaat gözlüyə də eynək deyir. Elə ona görə də ziyalı ilə quldurun fərqini bilmir. Normal ölkələrdə ağ şüşəli gözlük taxan savadlı adamlara vəzifə verilir, hörmət olunur, Azərbaycanda isə qara eynək taxan quldurlar yuxarı başda oturur, hörmətli sayılır. Azərbaycan Yüngül Atletika Federasiyasının prezidenti Çingiz Hüseynzadənin gözlüyündən anlamaq olur ki, yeyib-içən, kef edən, əylənməyi sevən, qladiator bəsləməyə həvəsi olan oğlanlardan deyil. Elə ona görə də o, ömrü boyu “atletlərimiz futbol stadionlarında məşqlər edir. Yüngül atletikanın disktullama və çəkicatma yarışları üçün böyük əraziyə malik meydançalar olmalıdır. Ölkəmizdə isə belə stadionlar yoxdur” deyə-deyə qalacaq. Bütün stadionlara, meydançalara “SOCAR” möhrünü vurub, kimin həddi var o ərazilərdə disk tullasın, çəkic atsın. Qara eynəklilər ordusu idmançının başını çəkiclə əzərlər, bədənini disklə doğrayarlar. Ən uzaq məsafəyə qaçmaq, hündürlüyə tullanmaq bizim nəyimizə lazımdır? Elə hərəkətlər konstitusiya qanunlarımıza ziddir. Ən salamatı, meydana bir TOP tullayıb 90 dəqiqə, üzr istəyirəm, 18 il o baş bu başa qaçmaqdır. Ya da RİNQi zəbt edib, qəfildən millətin çənəsinin altından bir yumruq vurub, nokaut etməkdir. Xaincəsinə vurulan zərbədən huşunu itirən millət 18 ildir ayıla bilmir…

Müəllim oğlumdan “60 metri neçə saniyəyə qaçırsan?” soruşanda, az qaldı uşağın “çətin”sualın qorxusundan ürəyi getsin. Mən elə bilirdim Misir Mərdanovun məktəbində oxuyanlar üçün ən çətin suallar fizikadan, riyaziyyatdan, kimyadan… olar. Amma zavallı şagirdlər hətta idmana aid sullara da cavab verməkdə əziyyət çəkirlər. Oğlum məşqçi-müəllimin ev tapşırıqlarını yerinə yetirmək üçün səhər tezdən evdən çıxıb üzü dənizə tərəf qaçanda, yolda ən azından 10-15 nəfər arxasıyca “a bala, kim batıb?” qışqırıb. Neyləsinlər, BİZ axı kimsə batanda, öləndə qaçırıq. Bir azdan o da olmayacaq, hamı birdən batacaq…

Məlahət Ağacanqızı: “Kitabi-Baba Qorxut” dastanında “Sumqayıt boyu”

Mirzə Xəzər — Thu, 10 Nov 2011 23:32:58 -0500

Məlahət Ağacanqızı

Son vaxtlar ölkənin niyə başdan-ayağa qara rəngə bürünməyinin səbəbini hətta xalq ədəbiyyatının ən qədim yazılı abidəsi “Kitabi- Dədə Qorqud” dastanında da tapmaq mümkün deyil. Hərçənd orda belə bir yer var:” Oğlu olanı ağ çadıra, qızı olanı qızılı çadıra, oğlu-qızı olmayanı isə qara çadıra aparın...” Qədim Oğuz elində artıq bu qayda-qanun çoxdan unudulub. İndi yeni qaydalardan xəbərdar olmaq üçün mütləq ən yeni “dastan”ımızı- “ Kitabi- Baba Qorxut”u oxumaq lazımdır. Misal üçün, orda belə bir yer var:” Pulu olanı ağ çadıra, adamı olanı qızılı çadıra, pulu-adamı olmayanı qara çadıra aparın. Altına qara keçə döşəyin, qara qoyun qovurmasından önünə gətirin. Yeyərsə yesin, yeməzsə ölkəni tərk etsin. Əgər etiraz etsə, hay-küy salsa şərlənib zindana atılsın, ya da boynu vurulsun”. Yeni “dastan”da nəinki adamları, hətta şəhərləri, rayonları, kəndləri necə mükafatlandırıb- cəzalandırmağın da boyları var. “Kitabi- Baba Qorxut” da ən çox diqqətimi cəlb edən “Sumqayıt boyu” olduğu üçün orada bir az “gəzişmələr” etmək istəyirəm: Bakıdan sonra ikinci ən böyük şəhər sayılan Sumqayıtı vaxtilə məşhur şairlər “Təməl daşları”ndan tutmuş “Sumqayıt səhifələri”nə kimi gen-bol vəsf ediblər. Artıq altmış yaşını geridə qoyan şəhər gözəlliyini, şuxluğunu, gənclik ruhunu qoruyub saxlasa da yeni icra hakimi nəyə görəsə Sumqayıtı “hüzn libası”na bürüyür. Əcəba, Sumqayıt hansı matəmə hazırlaşır ki, küçələrinə ağ-qara daşlar döşənir, mağazalarının qapı-pəncərəsinə qara şüşələr salınır? Bəs ölkəni dünyada tanıdacaq, hakimiyyətin 18 ildə yeganə uğuru olan möhtəşəm “Eurovision-2012” musiqi yarışmasına beləmi hazırlaşarlar? Ayıb olsun! Görünür, ölkədəki avtomobillərin qapı-pəncərəsindən çıxarılan, istifadəsinə qadağa qoyulan qara şüşələrin hamısını Eldar Əzizov alıb, o biri icra hakimlərinə heç nə qalmayıb. Yoxsa onlar da ağası olduqları ərazilərdə qara şüşədən gen-bol istifadə edərdilər. Yaxşı, tutalım ki, obyektləri qara şüşəyə salınan dükan sahiblərinin adamı, pulu yoxdur. Onları “qara çadıra” salmaqla cəza verirlər. Bəs ölkəyə gələn turistlərlərin nə günahı var? Qara şüşəli dükanların vitrinlərə düzülən qırmızı alma, sarı armud, narıncı kök, ağ kələm, yaşıl xiyar... uzaqdan “maraqlı hədiyyələr” mağazasına bənzəyir. Axı zavallı əcnəbi hardan bilsin ki, qara şüşəli dükanların hansında meyvə-tərəvəz satılır, hansında hədiyyə. Avtomobilinə qara şüşə saldığı üçün cərimə ödəyən bir məşhur türkiyəli aktyordan “kimdən gizlənirsən?”soruşanda, cavabı çox qısa olub: “Məşhuram, izlənirəm. Fanatlarım tanımasın deyə şüşələri tündləşdırdım”. Əcəba, bananı, almanı, kökü, xiyarı... da fanatlarından qorumaq üçünmü qara şüşə arxasında gizlədirlər? Bəlkə də elədir. Axı məmləkətdə indi meyvə - tərəvəz tanınmışlardan daha qıtdı, bahadı, məşhurdu, daha çox izlənirlər, onları qorumaq lazımdır. İndiki vaxtda bir kal armud, qurdlu alma camaaat üçün yaxası orden-medallı yumşaq şairdən, yazıçıdan, artisdən vicdanı qurdlu alimdən, məmurdan daha dəyərli və əzizdir.

Bu yaxında rənglərlə bağlı bir yazı oxudum. Məqalədə hollandların narıncı, çinlilərin qırmızı... və nəhayət azərbaycanlıların ən çox qara rəngi xoşladıqları bildirilirdi. Yazıda, qara rəngdən başqa bütün rənglərin uğur gətirməsi, insanı həyəcanlandırdığı qeyd olunurdu. Ölkə əhlinin qara rəngə sevgisini nəzərə alıb təcili “Sumqayıt Şüşə Zavodu”nu işə salmaq lazımdır. Axı camaat qara rəngə tutkulu olub, açıq rənglər görəndə əsəbləşirlər. Uğur, həyəcan bizim nəyimizə lazımdır?! Bir il öncə deputat Aydın Mirzəzadə tək-tük həyəcan keçirdənlərə “həyəcanlı dövrdə doğulan uşaqlar bir qədər fərqli olduğu üçün aşağı bal toplayır” öyüd-nəsihətini verəndən sonra daha heç kim qorxudan həyəcanlanmır. Artıq əksəriyyət yataq otağından qara pərdələr asır, yorğan-döşəyini qara atlasdan salır, bayram süfrəsini qara rəngdə açır. Doğru da edirlər. Axı dərd-qüssə, yalan, saxtakarlıq, aclıq, yoxsulluq, intihar xəbərləri... içində çapalayan məmləkətin al-əlvan rənglər harasına yaraşır? Əslində, başımız üstə yellənən üçrəngli bayraq da BİZi çox həyəcanlandırır, hörmətli deputatlar bu haqda ciddi düşünsələr yaxşı olar...

Məlahət Ağacanqızı: Naxçıvandan Dərbəndə kimi hamı yerlibazdır!

Mirzə Xəzər — Tue, 25 Oct 2011 01:38:03 -0400

Məlahət Ağacanqızı

Deputat Adil Əliyevin “Qaynar.info”ya verdiyi müsahibəsini “Mirzə Xəzərin Səsi”ndə “Ali baş komandan İlham Əliyevin deputat əsgəri:”Azərbaycanda yerlibazlıq yoxdur” başlığı ilə dəyərli jurnalist Mirzə Xəzər və oxucular şərh edib. Yazıya Ali adlı oxucu ilginc şərh yazıb:” Adil Əliyev tamamilə doğru deyir: bu gün Azərbaycanda yerlibazlıq yoxdur. Ona görə ki, hakimiyyət və dövlətin bütün idarəetmə orqanlarında - prezident aparatında, nazirliklərdə, rayon İH-də işləyənlərin hamısı naxçıvanlılardan ibarətdir. Bir nəfər də olsun yerli məmur, nazir... yoxdur”. Əcəba, “yerli” deyəndə, Ali bəy hansı şəhəri, rayonu nəzərdə tutur? Bəlkə, özünün, qohum-əqrəbasının dünyaya gəldiyi yerləri “yerli” sayır? Bəla ondadır ki, əksəriyyət ulu babasının doğulduğu şəhəri, rayonu Azərbaycan sayır, qalan yer(li)lərə nifrət edir. Əslində, naxçıvanlıların “yerlibaz” olmaqda elə adları çıxıb. Naxçıvandan tutmuş Dərbəndə kimi hamı yerlibazdır! Yaxşı olar ki, hərə bir anlığa ətrafına nəzər salsın və şəxsən özünün necə yerlibaz olduğunu görsün. Bu məmləkətdə adi bir iş quran kiçik sahibkar da, balaca bir vəzifədə işləyən məmur da ətrafına yerlilərini toplayır. Savadı, peşəkarlığı, əməyi nəzərə alan, dəyər verən yoxdur. Ona görə də ölkədə inkişafdan əsər-əlamət görmək mümükün deyil. Əsrlərdir, tayfabazlıq, yerlibazlıq, qohumbazlıq, məhəlləbazlıq, yaltaqlıq... bəlasından qurtula bilmirik. Hamı tərif deməklə bir-birinin girovuna çevrilib sanki. Millət o qədər “ulu öndər” haqqında nəğmələr, şeirlər, təriflər eşitdi ki, axırda hamı “məni təriflə” xəstəliyinə mübtəla oldu. Bu, elə dəhşətli virusdur ki, gələcəkdə daha böyük faciələr törədəcək. Vəziyyət çox ağırdır. İndi nəinki təkcə ulu öndəri, həm də fərsiz əri, arvadı, qonşunu, ustanı... da tərifləməlisən. Hünərin var tənqid et: ər evdən maaşı, arvad süfrədən bozbaşı, qonşu bayram payını, usta qulağını kökündən kəsər. Zatən Azərbaycan nağıllarında da ulu BABAlarımızın tərifi necə sevdiyi, tənqidə dözümsüz olduqları təsvir olunub. Misal üçün, əksər nağıllarda şahın böyük, ortancıl övladları onu tərifləyir, sonbeşiklər isə tənqid edir. Axmaq Şah da var-dövlətini, yerini-yurdunu yaltaqlara bağışlayır, qürurluları isə ölkədən qovur və sonda yurdunda bayquşlar ulayır. Görünür, Şekspir də məşhur “Kral Lir” faciəsini Azərbaycan nağıllarından plagiat edib. Belə davam etsə faciələrimiz hesabına gələcəkdə saysız-hesabsız əcnəbi dahilik zirvəsinə qalxacaq...

Artıq nəinki ölkənin, hər nəslin, hər məhəllənin bir “ulu öndəri” var. Və onlar hansı yanlışlıqlar edirlərsə etsinlər, toxunulmazdırlar. Çünki çoxu “öndər”ə “çörək ağacı” kimi baxır. İndi əksər ailələrdə ən azından bir-iki şair, yazıçı, jurnalist olsa da , heç gördünüzmü onlardan kimsə yaltaq ərini, xanımını, oğlunu, qohumunu... tənqid etsin? İstəsələr də, mümkün deyil! Qonum-qonşu, qohum-əqrəba, dost-tanış yazara elə hücum edər ki, blokda gizlənən qara maskalılar onların yanında ağcaqanad kimi görünər. Bu ölkədə adət-ənənə belədir: yaxınlarının saxtakarlığına, cinayətlərinə göz yummaq, yadın saqqalından yapışıb yıxıb sürümək. Bu yaxınlarda, nəsillərinin “ulu öndəri”ni köşəsinddə tənqid edən yazara yaxınlarının necə cəza verdiklərinin şahidiyəm. İki-üç tənqidi cümləyə görə bütün qohum-əqrəba yazara göz bərəltdi, dost-tanış “öndərinə kəm baxanın gözlərinə qan damar” dedi. Tənqid olunan ağsaqqal isə əllərinə daş götürən fanatlarına balkondan müraciət edib onları sakitləşdirdi. O, pərəstişkarlarına ”onun məni yazdığından on qat artıq tənqid etməyə haqqı var” desə də, yazara “ bir də məni tənqid etsən, birinci daşı başına çırpan mən olacağam” dedi. Gizlindəki əlidaşlı “ustadlar” fəxrimizdir: şəyirdlərinə yollarını azmağa imkan vermirlər. Axı BİZ bir-birinin ayıbını, namərdliyini ört-basdır edən Azərbaycan boyda mehriban bir ailəyik. Burada, bir dam altında, eyni blokda, məhəllədə... yaşayanlar açıq-aşkar bir-birini tənqid etsə ayıb sayılar. Tənqidçi yoldaş xəcalətdən, qorxudan məhəllədə görünə bilməz.

P.S. Maraqlıdır, əcnəbi yazarlar nəslin “çörək ağacını”, “hörmətli” nümayəndələrini tənqid edəndə dost-tanış necə vay-şivən salır? Ümumiyyətlə, qol-budağından qohum-əqrəba sallanan “çörək ağacı” xaricdə bitirmi?

Məlahət Ağacanqızı: İlham Əliyev nə vaxtsa intihar etmək fikrinə düşüb?

Mirzə Xəzər — Tue, 18 Oct 2011 05:15:23 -0400

Məlahət Ağacanqızı

Son aylar “Afrika faciələri”indən bəhs edən xəbərlər ölkəni zəbt edib. Bir ara, Somalidə qaynar qum üstündə ilan kimi qıvrılan, sümük və dəridən ibarət olan uşaqların acından necə can verməyini xalqa göstərdilər. Camaat onları görəndən sonra övladının əlindəki yavan çörəyə şükür etdi. Sonra Afrika cadugərlərinin vəhşilikləri ilə tanış olduq. Guya cadugər şamanlar uğur və sərvət gətirən rituallarını həyata keçirmək üçün azyaşlı uşaqları oğurlayaraq onların başlarını kəsir, parça-parça edir və ya diri-diri basdırırlar. Məgər Azərbaycanda vəziyyət Afrika ölkələrindən yaxşıdır? Azərbaycan məmurları Afrika cəngəlliklərindəki cadugərlərdən daha qorxulu və iyrəncdirlər. Sadəcə, məmurların rəngi ağ və əyinlərində kostyumları çox baha olduğu üçün uğur və sərvət gətirən- baş kəsmək, uşaq oğurlamaq, diri-diri milləti basdırmaq…rituallarını sakitcə həyata keçirə bilirlər . Afrikanın gözündə çöp axtaranlar, Azərbaycanın gözünü kor edən TİRi görmür…

Təzəlikcə daha bir Afrika xəbəri aləmə yayıldı: Sentyabrın 2-si, Afrika ölkəsi olan Svazilenddə kral III Msvati özünə 14 –cü arvad seçib. “Qamış rəqsi” adlanan bayram (seçki) törənində 70 min yarıçılpaq bakirə qız iştirak edibmiş. Əslində, afirkalı qızlar bayramda gərək lüt iştirak edəydilər. Çünki “lüt bədən” afirkalıların milli geyimi sayılır. Və onlar bu “geyimdə” kostyumda min hoqqadan çıxan, kralın gözünə xoş görünmək istəyən məmurlardan daha abırlı görünürlər. “Qamış rəqsi”nin iştirakçıları arasında on ildir kralın “arvad seçkisi”ində iştirak edən, ümidlərini itirməyən qızlar da olub. Qəzetlər yazır ki, kral Msvati hərəmxanasına yeni ab-hava gətirmək üçün hər il “seçki” keçirdib, təzə arvad alır. Bu yenilik hamının ürəyincə olur: kralın, köhnə arvadların, təzə gəlinin, xalqın da.
Axı niyə Afrika kralı hər il xalqının kefini xoş etməyə görə təzə gəlin tapmaq üçün seçki keçirdir, amma bizim kral heç on ildən bir də məmurlarını yeniləmir? Əcəba, BİZim kralın eyni sifətləri görməkdən, eyni səsləri eşitməkdən ürəyi bulanmır? Bakıda bir əsrlik, sapsağlam, tarixi tikililəri bir dəqiqənin içində yenilik xətrinə uçurdub, yerlə-yeksan edirlər, amma ölkəyə, xalqa bir qəpiklik xeyri olmayan məmurlar vəzifədə daşa dönüblər. Dəyərli psixoloqlar, filosoflar deyir ki, yenilik olmayanda adam möhkəm darıxır, depressiyaya düşür, intihar etmək istəyir. Maraqlıdır, ölkədə baş verən intiharlardan gen-bol yazan jurnalistlər İlham Əliyevdən “heç olmasa bir dəfə intihar etmək fikrinizdən keçib” soruşublar? Bu məmləkətdə ən azından heç olmasa bircə dəfə intihar etmək fikrinə düşməyən, intihardan çıxış yolu axtarmayan adam BİZdən deyil! Şəxsən mən özümü depressiyadan, intiharlardan qorumaq üçün ayda bir dəfə ağır şkafların yerini tək-tənha dəyişirəm. Çox kömək edir, düz bir həftə yerimdən qalxa bilmirəm. Yəni Səfər Əbiyevi, Misir Mərdanovu…bir şkaf kimi də yerlərindən itələmək mümkün deyil? Ölkə idmançılarla aşıb –daşır, amma 100-120 kiloluq məmurları kreslodan açmağa çempion tapılmır.

Afrika ölkəsinə səyahətə gedən dost danışır ki, orda bir məşhur qəbiləyə qonaq getdik. Evlənməyə hazırlaşan qəbilə başçısının oğlu ilə bir xeyli söhbət etdik. Sonra o, bizi “bəy otağı”na apardı. İki adamın güclə yerləşə biləcəyi, qamışdan “tikilən” otaq üçün oğul dəfələrlə atasına minnətdarlıq etdi. Heyrətdən donub qalmışdıq. Fikirləşdik ki, ilahi, bizim ölkədə məmurlar ağızlarından süd iyi gələn övladlarına milyardlarla dəyəri olan villalar bağışlayır, toy-nişanlarında milyonlara alınan rəngli kəpənəklər, böcəklər uçurdur, amma afrikalı bəy bir qamış otaq üçün sevincdən uçmaq istəyir . Acgözlük edib irəli getməkdən gözütoxluqdan geridə qalmaq daha yaxşıdır…

P.S. Mən o əhvalatı dinləyəndə qamış evdə yaşmağa hazırlaşan qara dərili gəlinə qibtə etdim: elə kişi ilə ömür sürən qadın heç vaxt ağlamaz; elə evdə böyüyən uşaq heç vaxt acgöz olmaz; elə mühitdə yaşayan insan heç vaxt intihar haqqında düşünməz…

Məlahət Ağacanqızı: Misir Mərdanovu vəzifədə jurnalistlər saxlayır

Mirzə Xəzər — Mon, 10 Oct 2011 23:09:07 -0400

Məlahət Ağacanqızı

Övladımın xaricdə təhsil alması ilə bağlı yayda bir neçə dəfə Təhsil Nazirliyinin vətəndaşlar üçün ayrılan “Qəbul otağı”nda oldum. Və orada vətəndaşların sorğularına cavab verən, nazirliklə əlaqə yaratmaqda yardım edən Məmmədqulu müəllimi yəqin ki, hələ uzun zaman çoxları xatırlayacaq. Ona çoxu çaşıb, bəlkə də qəsdən, Misirqulu müəllim deyirdi. Bu zavallı Misirqulu, üzr istəyirəm, Məmmədqulu müəllim bəzən qəbula gələn şikayətçilərin hay-küyündən başını elə itirirdi ki, əlləri telefonların üstündə sudan çıxan balıq kimi çapalayırdı. Hətta bir dəfə aylarla maaşını ala bilməyən bir müəllim onun üstünə vəkili ilə hücum etdi. Ona çox ağır sözlər dedilər, müxtəlif pozalarda şəklini çəkdilər. Məmmədqulu isə elə hey kimlərəsə zəng edir və ona hədə-qorxu gələn şikayətçini qəbul etməyi xahiş edirdi. Onu dinləyən, yardım edən yox idi. Əksəriyyət məzuniyyətdə idi, hətta nazir də. Bu zaman Məmmədqulu müəllim telefonun o başında olan məmura yazıq-yazıq dedi:” Eybi yoxdur, məni burda tək qoymusunuz, camaat üzərimə hücuma hazırlaşır. İndi mən nə edim?” Yəqin ki, ona “möhkəm ol, bir az da döz” əmrini verdilər. Zavallının “yuxarı” ilə olan ilginc dialoqundan sonra çoxunu gülmək tutdu, hücuma hazırlaşanların hirsi soyudu. Böyük bir nazirliyin məsuliyyətini ağsaqqal bir kişinin çiyninə yükləyib, istirahətə getməyi, ancaq vicdansızlar bacarar.

Bir ay öncə mötəbər mənbələrlə əlaqələri olan hörmətli jurnalistlər hay-küy saldılar ki, urra, Misir Mərdanovun əmri artıq hazırdır, işdən çıxarılır, yerinə filankəslər gəlir. Cəsur jurnalistlər “əmri yazılan” Mərdanovun təhsilə vurduğu dəhşətli, sağalmaz zərbələrindən yazıb, onu vəzifədə saxladılar. Belə ki, təhsil naziri haqqında olan tənqidləri prezident oxuyandan sonra onu işdən çıxarmaq fikrindən daşınıb. Məlumatı mətubata Prezident Aparatında olan agentlər ötürüb. Şanlı ölkəmizdə 18 ildir qayda – qanun belədir: jurnalistlərin tənqid etdiyi məmurları hökumət əzizləyir, mükafat, orden-medal verir, amma sevdikləri, dəyər verdiyi şəxsləri isə öldürtdürür, həbs edir, ölkədən qovur. Misir Mərdanovu tənqid etməkdə davam edək, bəlkə, Bakının ən görkəmli yerində heykəlini də qoydular…

Övladlarımızın kütbeyin, tənbəl, savadsız olmasında böyük xidmətləri olan cənab Misir Mərdanovun analoqu olmayan işlərindən biri də vahid məktəbli formasına keçmək planıdır. Yeni məktəbli formasının ailələrə vurduğu maddi ziyan cəhənnəmə, uşaqların sağlığına dəyən zərəri düşünən varmı?Yeni paltarları geyinəndən sonra uşaqlardan rezin, tüstü, mazut iyi gəlir. Əlləri, ayaqları fasiləsiz tərləyir. Başağrılarından, ürəkbulanmasından şikayət edirlər. Məktəb paltarından iyrənən uşaq oxumağı necə sevə bilər? Mən məktəbli formamı, önlüyümü indiyədək ən müqəddəs xatirə kimi saxlayıram. İndiki məzunların məktəbli formaları isə Balaxanı Zibil Emalı Zavoduna da qəbul olunmayacaq.

Vahid məktəbli formasına kecid də yalan söhbətdir: Bakıda təhsil alanlar qara, sumqayıtlılar boz rəngli forma ilə Təhsil meydançasına atılıblar. Demək, məqsəd vahid formaya keçmək yox, xanlıqlara bölünən Azərbaycanın gələcək qullarını indidən nişanlamaqdır. Maraqlıdır, Gəncə, Naxçıvan, Quba… xanlıqlarında yaşayan uşaqlar hansı rənglə damğalanıblar? Axı bu ayrı-seçkilik nəyə lazımdır? Bəlkə də belə yaxşıdır: təsəvvür edin, Sumqayıt şagirdləri məktəbli formasında paytaxta gəzməyə və ya hər hansı bir tədbirə gedirlər. Dəcəl uşaqlardan azıb-itəni olur. Bu vaxt onun harda yaşadığını, hansı məktəbdə oxuduğunu öyrənmək problem deyil. Zatən boz sumqayıtli- “brendi” əynində. Yəqin ki, ölkə xanları tezliklə Misir Mərdanovun ideyasından yararlanacaq: vətəndaşların da şəhərinə, rayonuna görə xüsusi geyimi olacaq…

P.S. Bir-iki gün öncə kiçik oğlum dərindən köks ötürüb dedi:” Ana, mən daha məktəbdə heç kiminlə dalaşmıram. Ümumiyyətlə, daha heç kim dalaşmaq istəmir. Hamı qorxur ki, paltarları cırılar, axı onları yalandan tikiblər…” İndi BİZlər övladlarımıza xəstəlik, əsəb gətirən, lakin onları dava-dalaşlardan uzaqlaşdıran yeni məktəbli formasına görə Misir Mərdanovu qarğıyaq, yoxsa canına dua edək?..