Məlahət Ağacanqızı: “HARDASA, HARDASA BİZİ DUYAN VAR, HƏLƏ YAŞAMAĞA DƏYƏR BİR AZ DA...”

Mirzə Xəzər — Mon, 26 Jan 2009 19:26:09 -0500

Məlahət Ağacanqızı

Hörmətli və dəyərli Mirzə Xəzər müəllim!

“Mirzə Xəzərin Səsi”-qəzetnin 5 YAŞı münasibəti ilə yazdığım məqaləni tamamlaya bilmirdim. Əslində bu kiçik yazıya böyük bir kitabın başlanğıcı kimi baxmaq olar. Ürəyimdən keçənləri SIZƏ çatdırmaq üçün uzun-uzadı bir məktub yazmışdım, amma hamısını SİZƏ göndərmədim. Bilmirəm nə üçün, hər dəfə SİZİN ünvanınıza yolladığım yazılarıma DƏRD kimi baxıram. Təbrik, xoş sözlər yazanda da, mənə elə gəlir ki, yazılan hər söz SİZİ kədərləndirir. Çünki ən xoş sözün içində də VƏTƏN havası, suyu, torpağı olmur...SİZ - VƏTƏN həsrəti çəkirsiz! Biz isə SİZİN kimi VƏTƏN OĞULLARININ həsrətindəyik!

Balaca uşaqlar incidiləndə özündən böyük qardaşını, dayısını, əmisini köməyə çağırır. MÜƏLLİM, ATA, QARDAŞ ...çağırılmağa layiq olanlar VƏTƏNİ tərk etdilər. Bəziləri isə dərdə, haqsızlığa tab gətirməyib vəfasız DÜNYAdan əbədi ayrıldı.

İncidiləndə çağırmağa DOĞMA yoxdur! Ağlayanda gözümüzün yaşını silməyə ƏL yoxdur! Dərdləşməyə ÜRƏK yoxdur! Göz yaşlarımız axıb yaxamıza tökülür. Səsimiz içimizə yığılıb çürüyür...

Güvəndiyimiz dağlara qar yağır...Şöhrət, var-dövlət azarına yoluxanların sayı günü-gündən artır.

Bu yaxınlarda bir ağsaqqal müəllimlə rastlaşdım.Gözlərinin içindəki kədər məni çox üzdü. Onunla etdiyim kiçik söhbət yadımdan çıxmır:

-Ay qızım, nə əcəb daha yazmırsan?

-Yazıram...

-Hansı qəzetdə çap olunur?

-“Mirzə Xəzərin Səsi” qəzetində... –Fikrimi tamamlamağa imkan vermədi. Kədərli gözləri işıqlandı. Üzünə təbəssüm çökdü.

- Mirzə Xəzər düz danışan KİŞİDİ! Arada mənə də qəzetinizdən göndər... -dedi. Ona elə gəldi ki, ”Mirzə Xəzərin Səsi” qəzeti Bakıda nəşr edilir. Kim bilir, bəlkə də onun içinə Mirzə Xəzər müəllimi görmək ümidi dolduğuna görə, gözlərindəki kədər yox oldu.

Mənim üçün “GƏNCLİK” jurnalını əvəz edən ikinci doğma ünvan “Mirzə Xəzərin Səsi” qəzeti oldu. Mən xoşbəxtəm ki, MÜƏLLİM dediyim şəxslər mətbuatda BÖYÜK İNSAN - PEŞƏKAR JURNALİST kimi imzalarını təsdiqləyənlərdi. Yazar üçün ən böyük ağır cəza-özündən qabiliyyətsiz REDAKTOR tərəfindən “qayçılanmaqdır”, tənqid olunmaqdır. Əslində qabiliyyətsizin tərifi,mükafatı da istedadlı adama ən böyük təhqirdi.

04.11. 08 - tarixi yadımda möcüzə gördüyüm gün kimi qalacaq. Həmin gün ümid bağladığım bir QƏZET yazılarımı bəyənməmişdi. Sanki canım qədər sevdiyim, saf qəlbli övladlarımın üzünə qapı çırpılmışdı. Çox üzgün idim. On beş ildən sonra ümidlə bir “QAPI” döy, açan olmasın...

Mən ALLAHIN varlığına inanan bəndəyəm. Həmin gün “Mirzə Xəzərin Səsi”qəzetinə məktub yazmaq ağlıma haradan gəldi?! Hansı İLAHİ güc əlimdən tutub mənə məktub yazdırırdı? Azərbaycanda sayı-hesabı bilinməyən qəzetlər olduğu halda, yazılarımı bəyənməyən bir qəzetə görə, bütün qəzetlərdən niyə küsdüm? Qürbətdə yaşayan, VƏTƏN üzünə həsrət qalan Mirzə Xəzər müəllimə, göz yaşı içində, məktub yazmağa mənə cəsarət, ümid verən KİM idi? Cavab vermək zor deyil: İLAHİ qüvvələr! Hər ümidsiz bəndənin üzünə ümidlə açılan qapı-TANRInın açdığı qapıdır. TANRI sevimli bəndələrini güvəndiyi BƏNDƏLƏRinin yanına göndərir. Bəzən TANRI da yanılır və ümidlərini doğrultmayan bəndəyə cəza verir...

Göndərdiyim məqaləni iki-üç saatdan sonra internetdə görəndə, heyrətdən donub qalmağımı, ancaq mənə yardımçı olan İLAHİ qüvvələr görə bilərdi.

Ata əvəzi olan böyük qardaşım şeir, məqalə yazmağımın həmişə əleyhinə olub. Hər çap olunan şerimə görə mənə ən ağır cəzaları verib. Televiziyadakı ilk çıxışıma görə verilən cəza isə daha ağır olub. YAZMAQ – mənim ilk məhəbbətimdir. İlk yazdığım ŞEİR - ilk övladımdır. Sevgidən, övladdan insanı, ancaq ÖLÜM ayıra bilər. HƏSRƏT – ölümdən də ağırdır. Uzun müddət həsrət qaldığım qələmimi əlimə aldığıma görə, SEVGİMƏ və ÖVLADIMA uzun ayrılıqdan sonra qovuşmağıma yardımçı olan HÖRMƏTLİ Mirzə Xəzər müəllimə minnətdaram. Məqaləmi Mirzə Xəzər müəllimin oxuması-milyonlarla oxucunun oxumasından daha dəyərlidir və zövqlüdür.

Noyabrın 29 -u Mirzə Xəzər müəllimin ad günü idi. ”Mirzə Xəzərin Səsi” adlı ağrı-acı dolu məqaləmi yenidən üzümə “qapı açmayan” ünvana iki dəfə yolladım. Çap olunmadı! Dərd dolu bir “hədiyyə” əlimdə qaldı.

”Mirzə Xəzərin Səsi” qəzetində çıxan bütün yazılarımı oxuyan, Türkiyədə yaşayan dəyərli ŞAİR Məmməd İsmayıl mənə göndərdiyi məktubda yazırdı: ”Yazdığın məqalələr içində ən uğurlusu “Mirzə Xəzərin Səsi”dir. Sənin “Gənclik”jurnalında dərc edilən şeirlərinə verdiyim dəyəri, ”Mirzə Xəzərin Səsi”ndə yayımlanan məqalələrinə də verirəm...”. Xoş söz deməkdə XƏSİS olan Məmməd müəllimdən tərif eşitmək böyük qələbədir.

Yazdığım məqalələri oxuyub SUSAN hörmətli Mirzə Xəzər müəllimin fikirləri də mənim üçün çox maraqlı idi. Bir cümlə tənqidi fikrini də tərif kimi qəbul etməyə hazır idim. Mirzə Xəzər müəllim ikinci dəfə məni heyrətləndirdi. Hörmətli Elbəyi Həsənliyə “Yeni Müsavat” üçün verdiyi müsahibəsində “Mirzə Xəzərin Səsi” məqaləmdən sitat gətirmişdi. TƏRİFİ üzə deməyi sevməyən, TƏNQİDİ isə adamın gözünün içinə deməyi, ancaq Mirzə Xəzər kimi OĞULLAR bacarar. Yalandan üzə tərifləmək, qeybət etmək xəstəliyinə tutulan insanlar TƏNQİDİ üzə deyənləri sevməzlər.

Hörmətli Mirzə Xəzər müəllim! “Mirzə Xəzərin Səsi”nin yaşını dəqiq deyən olmaz. Çünki SİZ dünyaya qədim bir SƏS kimi gəlmisiz. SƏSin yaşını heç kəs bilmir. Tanrının SİZƏ bəxş etdiyi ilahi SƏSə xəyanət etmədiz. İnsanı TANRI yaradıb. YARADANA düzgün əməlləri ilə dəyər verənlər bir həzin nəğmə kimi həmişə yada düşəcəklər.

Hörmətli Məmməd İsmayıl “Hələ yaşamağa dəyər bir az da” şerində deyib ki:

Hardasa, hardasa məni duyan var!

Hardasa, hardasa məni sevən var!

Dodaqlarda donan bir busə kimi

Harda görünüb ki, sönə arzular?

Dünən Bethoveni çaldılar sazda,

Qıvrıla-qıvrıla bir gürzə kimi

Əsrin ovsununa yatıb Araz da.

Hardasa, hardasa BİZİ duyan var,-

Hələ yaşamağa dəyər bir az da!...

Mirzə Xəzərin Səsi: Məlahət Ağacanqızı: “HARDASA, HARDASA BİZİ DUYAN VAR, HƏLƏ YAŞAMAĞA DƏYƏR BİR AZ DA...”

Məlahət Ağacanqızı: “HARDASA, HARDASA BİZİ DUYAN VAR, HƏLƏ YAŞAMAĞA DƏYƏR BİR AZ DA...”