Mirzə Xəzərin Səsi

Mirzə Xəzər milli mübarizəmizin rəmzidir… S. Rüstəmxanlı

Qədir bilmək sənət deyil, mədəniyyətdir… Mirzə Xəzər

Səssiz qəhrəmanlar və bizim Mirzəmiz

Mirzə Xəzər 13 Mar 2010

no comments

aras

Orxan ARAS
00:49 / 29.01.2010

source: 525-ci qezet http://www.525.az/view.php?lang=az&menu=7&id=8884

Hər Vətən torpağının üzərində səssiz qəhrəmanların ayaq izləri, alın tərləri və tökülmüş qanları var. Çox vaxt onların adları xatırlanmır, xatirələri yad edilmir, amma gün gəlir mütləq adları və haqları bir yerdən qəflətən ortaya çıxır. Çünki istər təbiət, istər ilahi ədalət deyil, dünyanın gözəgörünməz məhkəməsi heç bir haqqın batırılmasına əsla izin vermir. Bu durum tarixi təcrübələrlə sübuta yetirilib. Adı tarixdən silinmək istənilən, bütün əsərləri yandırılaraq külə çevrilən insanlar bir gün gəldi ki, Simurq quşu kimi öz küllərindən özlərini yaradaraq yenidən doğuldular.
Azərbaycan üçün canını verən, Türkiyədən gəlib bu torpaqda şəhid olanların da vəziyyəti belə idi. 70 il onları xatırlamaq, adlarını çəkmək yasaq edilmişdi. Amma aradan o qədər vaxt keçməsinə baxmayaraq onlar unudulmadılar və Azərbaycan müstəqilliyinə qovuşduqdan sonra adları ölkənin paytaxtının sinəsinə unudulmayacaq şəkildə yazıldı.


Xaricdə yaşayan və Azərbaycan üçün çalışan əmək sərf edən insanlardan biri, həm səsli, həm səssiz qəhrəman heç şübhəsiz ki, Mirzə Xəzərdir.
Mirzə Xəzər 1989-cu ilən başlayaraq Azərbaycanın müstəqilliyinə qovuşmasına qədər bu ölkə üçün bir fenomenə çevrilmişdi. Bütün səslərin kəsildiyi, radioların, qəzetlərin susdurulduğu, qəddar sovet senzurasının ölkəmizi qaranlığa qərq etdiyi günlərdə onun Münhendən, “Azadlıq” radiosundan yüksələn səsi hər kəsə ruh verir, hər kəsin dərdinə dərman olurdu. Artıq onun səsi hər bir azərbaycanlının evində ailə üzvlərindən birinin səsi kimi tanış, isti və yaxın idi.


O vaxtlar şair Sabir Rüstəmxanlı “Mirzə Xəzər milli mübarizəmizin rəmzidir” demişdi. Xəlil Rza Ulutürk isə müstəqilliyə gedən o qaranlıq və qanlı günlərdə Mirzə Xəzərin səsini bir qurtuluş simvolu kimi görür və yazırdı:
Sən ucaltdın səsini, ah necə müdhiş anda,
Yarımsatqın qəzetlər əqrəb kimi susanda


Biz də Avropada 1990-cı ilin 20 yanvarının ilk işıqları ilə birlikdə Bəxtiyar Vahabzadənin, Yusif Səmədoğlunun, onlar kimi neçə-neçə vətənpərvər aydınların və müstəqillik mücahidlərinin səslərini Mirzə Xəzərin vasitəsilə dinləyə bilirdik. Azərbaycanın acısına, ağrısına, gözyaşına ondan çox-çox uzaqlarda şahid olurduq. Mirzə Xəzər hər proqramda həm Azərbaycandakı insanlara təsəlli, cəsarət verir, həm də burda vətəni üçün nəsə etmək istəyən insanları iş görməyə dəvət eirdi. Azərbaycanımızın bu dəyərli oğlu indi ağır xəstədir. O xəstəxanada bizim dualarımızı gözləyir.
Almaniya ölkəmizdən minlərlə kilometr uzaqda yerləşir. Ora minlərlə vətəndaşımız gözləri, ürəkləri, ölkələrinə həsrət bir şəkidə yaşayırlar. Qürbətdə yaşamaq çətindir. Qürbətdə xəstə olmaq isə daha çətindir. Göyçaylı Mirzə Xəzərin bir qürbət şəhərində, Münhendə ürəyi, ciyəri yaralı halda bir xəstəxanada yatması bizi həddindən artıq kədərləndirir. Çünki bilirik ki, indi onun yorğun və yaşlı gözlərini içində vətəndən rəsmlər, vətəndən simalar, vətəndən xatirələr var.

Onun və ailəsinin bu dar günündə ən azı dualarımızla da olsa bu böyük adamın yanında olduğumuzu bildirməyimiz bizim insani borcumuzdur.
Təbii ki, heç bir həqiqi qəhrəman vətəni üçün etdiyi xidmətin qarşılığını gözləmir. Heç bir həqiqi qəhrəman məşhur olmaq və ya afərin almaq üçün canını ortaya qoymaz. İndi o qaranlıq vaxtların təkrar xatırlandığı indiki günlərdə o səssiz qəhrəmanları unutmaq sadəcə nankorluq deyil, həm də oğurluqdur. Bu səbəbdən də səssiz qalmış həqiqi qəhrəmanları və bunların içində də təbii ki, bu ölkənin qeyrətli oğlullarından olan Mirzə Xəzəri yada salmaq bizim vicdan borcumuzdur.


Rəbbim onun kürəyində dursun, onu ailəsinə və bizə bağışlasın!


Orxan ARAS Almaniyadan yazır oraras@aol.com

Məlahət Ağacanqızı: Gözlənilən ən bahalı TOY

Mirzə Xəzər 12 Mar 2010

no comments

melahet2-tbn28

Məlahət Ağacanqızı

Məişət əşyalarından su içmək üçün yalnız bir taxta qaşığı olan, sonradan onu da atıb, suyu ovcu ilə içən, çəlləkdə yaşayan yunan filosofu Diogenin ağlı qarşısında ən gözəl qadınlar diz çöküblər. Varlı ərlərinin yatağından çəlləkdə yaşayan Diogenin yanına qaçan qadınlar böyük sevgi ilə özlərini ona təslim ediblər. Onlar var-dövlət hərisi olan ərlərinin ipək yatağından iyrənib, Diogenin çirkli çəlləyini öpməklə haram var-dövlət sayəsində quduran, öyünən kişilərdən qisas alıblar…


Azərbaycanın “hörmətli, tanınan” qadınları isə çəlləkdə yaşayan filosofa dəli deyib, üstünə benzin töküb yandırarlar. Bizdə əksər qadınlar ta qədimdən yalnız haram var-dövləti olan kişilərə tərəf qaçıblar. Hər baş kəsib satan, evinə haram çörək parası gətirən kişinin yanında əlində qanla dolu teşt saxlayan bir qadın var… Gözü qan tutan, ayıblarının faş olmasından qorxan hökumət Diogen ruhlu övladlarımızı azadlıqda yaşamağa qoymur, qorxudan onları dəmir çəlləklərə salıblar. Çünki qorxaqlar nə qədər bahalı geyimdə olsalar da, bahalı imarətdə yaşasalar da cəsurların yanında miskin və iyrənc görünürlər.


Tanınan imkanlı xanımlarımız bir dəfə də olsun VICDAN məhbuslarına baş çəkməyə getməyiblər. Cəhənnəmə getsinlər! Axı orda onlara bahalı maşın, çanta, üzük alan, villa bağışlayan erkək yoxdur. Azərbaycanın “məşhur, hörmətli” xanımları qabaqlarında rəqs edib, göbək oynadan “kişilərin” ora-burasına pul qoymaqla şellənirlər. Çünki özləri də o yolla var-dövlət sahibi olublar. Onlar haqq-ədalət uğrunda həbsə düşənlərin ana-bacılarının atılan dırnağına da dəyməzlər…


Ağır əməliyyat keçirən dəyərli ziyalı Mirzə Xəzəri Azərbaycandan arayıb-axtaran olmasa da, alman həkimləri onu xilas etməyi bacardı. “Nemes” də məmurlarımızdan vicdanlıdır. Şəhidləri unudanlar Mirzə Xəzəri unutmazmı?! 20 Yanvar hadisələrini “Azadlıq” qəzetində şərh edən Lalə Şövkətin müsahibəsi yaddaşı olmayanlar üçün “Unutma!” dərsliyidir: “Indi hamı öz mənafeyindən çıxış edir, o zaman böyük rol oynamış insanlara qiymət vermək istəmir. Əliyevin tərəfdarları unutmasınlar ki, onun müsahibəsini böyük fasilədən sonra Azərbaycana və dünyaya məhz Mirzə Xəzər ”Azadlıq” radiosunun vasitəsi ilə çatdırmışdı…”


Toxluqdan quduran hakimiyyətə daha nə azad Azərbaycan, nə həqiqət carçısı Mirzə Xəzər, nə də “Azadlıq” radiosu lazımdı. Onlara yalanlarını ört-basdır edən AzTV, ITV, Lider… kimi kanallar və qul rəhbərləri lazımdır…


Son vaxtlar milyonçular üçün təşkil olunan bütün satış auksionlarında bizim məmurlar ön sırada oturub çəkiclərini ən sonda vuranlardan olublar: naməlum azərbaycanlı “Istanbul” adlı gəlinliyi 200 ÿmin avroya alıb. Xəbər portallarında uzunqıç manekenin əynində gəlinliyin fotosu da verilib. Əslində ona gəlinlik yox, seksual geyim deyilsə daha düzgün olar. Kəmaləddin Heydərov isə 25 min avroya çarpayı aldığını gizlətmir. Ilahi, ah-nalə səsindən insanlar 25 manatlıq çarpayıda yata bilmir, 25 minlik çarpayıda necə yatmaq olar?..


Demək, ən bahalı gəlinlik, ən bahalı çarpayı Azərbaycandadır. Nə qəşəng! Qalıb ən bahalı bəylik paltarına azərbaycanlının sahib olmağı. Yoxsa biabırçılıq olar: gəlinimiz bəysiz qalar. Dünyada ən bahalı məişət əşyalarını azərbaycanlı məmurlar alır. Tank, təyyarə, raket, silah-sursat nəyimizə lazımdır? Biz müharibəyə deyil, ən bahalı toya hazırlaşırıq. Artıq Monika Belluci ilə toyda şərbət paylamaq üçün müqavilə bağlanıb. Qoy, Islam Kərimovun qızı Lolaçkanın paxıllıqdan ürəyi çatlasın. O, Monika, Alen Delonla nahar etməyə görə xalqın cibindən 190 min avro oğurlayıb restorana ödəyəndə özbəklərin hətta soyhasoyda azərbaycanlılardan geri qaldığını düşünməli idi. Ingilis, ərəb, özbək… qələt eləyir – pul Azərbaycanda, bir də onun məmurlarında.


Milli TOYumuz payızda – seçkilər günü olacaq. Amma iqtidar “qız evində toya hazırlıqlar başlayıb, müxalifət – oğlan evi isə agent axtarır. Ondansa əzizlərim, QIZın neçə adaxlısı olmasını araşdırın…

source: Azadliq qezeti - http://azadliq.az/?p=50775

MİRZƏ XƏZƏR: “BİR NEÇƏ JURNALİSTDƏN BAŞQA AZƏRBAYCANDAN MƏNİMLƏ MARAQLANAN OLMAYIB”

Mirzə Xəzər 01 Mar 2010

no comments

mirze xezer 55-1-1


2009-cu il dekabrın 10-da yaşadığı ölkədə - Almaniyanın Münhen şəhərində xəstəxanaya yerləşdirilən “Azadlıq” və “Amerikanın səsi” radiolarının Azərbaycan bürolarının keçmiş rəhbəri Mirzə Xəzər müalicəsini davam etdirir. O, astma xəstəliyinin kəskinləşməsi səbəbindən xəstəxanaya düşmüş, 2010-cu il yanvarın 20-də isə öd kisəsindən əməliyyat olunmuşdu.

Fevralın 23-də “Media forum” saytı Mirzə Xəzərdən müsahibə götürüb.

- Mirzə müəllim, necəsiniz? Uzun müddət xəstəxanada qaldınız. Yəqin ki, artıq ordan çıxmısınız.

- Təşəkkür edirəm, yaxşıyam. Hələ müalicəni davam etdirirəm. Xəstəxanadan çıxmışam. Hazırda sanatoriyadayam.

- Həyat yoldaşınız bizə sanatoriyaya gedəcəyinizi demişdi. Sanatoriya Almaniyadadırmı? Hansı şəhərdədir?

- Bavariyanın özündə bir neçə sanatoriya var. Onlardan biri mənim xəstəliyim üzrə tibb müəssisəsidir. Yaxşı, mənzərəli yerdədir, dağların qoynunda. Təmiz havası var. Həkimlərin diqqətini hiss edirəm.

- Nə vaxtdan ordasınız?

- Fevralın 15-də xəstəxanadan çıxdım, elə həmin gündən sanatoriyadayam. İki həftə burda olmalıyam. Gələn həftə evə qayıdacam. Özümü çox zəif hiss edirəm. Çünki 60-65 gün yataq vəziyyətində xəstəxanada qaldım. Uzanmaqdan əzələlər yumşalıb, ümumi halsızlıq var, yeriməyimdə müəyyən problemlər yaranıb. İnşallah, bunlar hamısı keçəcək.

- Səhhətiniz birdən-birə pisləşmişdimi?

- Özümü soyuğa vermişdim. Beş il əvvəl siqaret çəkməyi tərgitmişəm. Ona qədər siqaret səhhətimə nə ziyan vurmuşdusa, o da qalmışdı. Xəstəxanaya yerləşdiriləndən bir qədər əvvəl mənə bərk soyuq dəyibmiş, öz həkimim bunu görməyibmiş. İltihab yaranıb, yavaş-yavaş nəfəsalma çətinləşdi. Son dəqiqədə – onda artıq vəziyyətim kəskinləşmişdi və hansı halda olduğumu indi xatırlaya bilmirəm – təcili tibbi yardım çağırıb məni xəstəxanaya gətiriblər. Düz doqquz gün süni tənəffüs aparatına qoşulu, narkoz altında olmuşam. Heç nədən, heç kəsdən xəbərim olmayıb, demək olar, bu dünyada olmamışam. Ona görə də hadisələr yadımda qalmayıb.

Müalicə müddətində yeni tibbi texniki vasitələrlə ağ ciyərlərimi təmizlədilər. Çox mürəkkəb bir şeydir. Özümü nisbətən yaxşı hiss edirdim. Elə çıxaçıxda öd kisəmdəki daş məni incitməyə başladı. Əvvəl əməliyyat etmək istədilər, sonra fikirlərindən daşındılar. Bir neçə gündən sonra öd kisəm partladı və təcili əməliyyata alındım. O anlardan da yadımda heç nə qalmayıb. Çünki yenə məni uzun müddət narkozda saxladılar. Yalnız oyandıqdan sonra nə olduğunu bilmişəm. İndi məni sanatoriyaya yollayıblar ki, özümə gəlim.

- 60-65 günlük müalicənin effektini hiss edirsinizmi?

- Əlbəttə. Artıq nəfəsalmam çox yüngülləşib, rahatlaşıb. Yeriyirəm. Əvvəllər isə heç cür nəfəs ala bilmirdim. Hətta özümdən də gedirdim. Yəqin ki, təcili yardım çağırmasaydılar, yaxşı qurtarmazdı.

- Siz Azərbaycanda kifayət qədər tanınırsınız. Bu müddət ərzində Bakıdan sizinlə maraqlanan, vəziyyətinizi soruşan olubmu?

- Düzünü deyim ki, Azərbaycandan mənimlə maraqlanan olmayıb. Bir neçə jurnalistdən başqa. Başqa heç kim maraqlanmayıb. Olsun, özləri bilərlər. Maraqlanmırlar maraqlanmasınlar. Onlar maraqlanmayıb deyə dünya yerindən oynamayacaq ki...

- “Azadlıq”, “Amerikanın səsi” radiolarının Azərbaycan bürolarında çalışmısınız. Onlardan, radioların rəhbərliyindən, keçmiş iş yoldaşlarınızdan kimsə sizin səhhətinizlə maraqlanıbmı?

- Yox, zəng edən olmayıb. Mənimlə əvvəl işləyənlərdən zəng edən olub. Amma indikilərdən heç kim zəng etməyib. Heç gözləmirəm də. Çünki indi onlarla heç bir əlaqəm yoxdur. Dost-tanış arasında mənimlə maraqlanan çox oldu. Amerikadan, Almaniyadan, İngiltərədən, İsveçdən, Hollandiyadan, İsraildən çox adam zəng edib və bu günə qədər maraqlanırlar. Amma Azərbaycandan heç kim. Deməli, onların buna ehtiyacı yoxdur.

Mən daha belə şeylərə təəccüblənmirəm. Azərbaycanın adı gələndə əvvəllər başqa hisslər keçirirdim, ancaq indi heyfsilənirəm. Bir mənimlə maraqlanmamağa heyfsilənmirəm. İnsanlar mədəniyyətin nə olduğunu bilmirlər. Mədəniyyət hər şeyə deyilir. Xəstə ilə maraqlanmaq da, zəng edib soruşmaq da, yada salmaq da mədəniyyətdir. Bunlar yoxdursa, sonra nə olacaq? Həqiqətən də 27 il mübarizə gedib. O mübarizənin içərisində mənim gecəm-gündüzüm olmayıb. Düzdür, o mübarizədə tək mən deyildim, çox adam vardı. Amma indi belə bir vəziyyətlə üzləş, əlbəttə ki, adama yaxşı təsir eləmir. Hər halda, mübarizənin nəticələri yan gedib... Nə isə, olsun...

- Uzun müddət xəstəxanada müalicə olunmaq, əməliyyatdan keçmək, sözsüz ki, az xərc tələb etmir. Üstəlik, indi də sanatoriyada müalicə olunursunuz. Bütün bunların xərcini ödəmək işsiz bir jurnalist üçün – sizin üçün çətin deyil ki?

- Amerikada işləyən hər bir məmurun ömürlük sığortası olur. Radioda işləyən adamların da hər birinin belə bir sığortası olur. Ondan mənə də düşüb. Xəstəxana, həkim, dərman, sanatoriya xərcini, hətta hansısa tibbi avadanlıq lazımdırsa, onun alınması üçün pulu da Amerika hökuməti ödəyir. Bu, çox rahatdır və heç nəyə ehtiyacım olmayıb.

- İndi yaradıcılıqla məşğul ola bilirsinizmi?

- Üç aydır yaradıcılıq işlərindən kənar düşmüşəm. Bir qədər özümü topladıqdan sonra yenidən işlərimi davam etdirəcəm. Saytım var, internet radiom var, onların fəaliyyəti son üç ayda dayanıb. Özümə gələn kimi yaradıcılığa başlayacam. Onlarsız yaşamaq olmur ki... Onu da eləmə, bunu da eləmə... Bəs nəylə məşğul olasan?..

- Sonuncu dəfə nə vaxt Bakıda olmusunuz?

- 2004-cü ilin yanvarında Bakıya gəlmişdim, fevralın 13-də qayıtdım.

- 6 il ötüb. Bakıya gəlməyi planlaşdırırsınızmı?

- Nə üçün gəlim ki?! O vaxt orda olanda qəzet açmışdım, onun buraxılışı ilə məşğul idim. Bir gün gəlib mənə dedilər ki, qəzeti bağla, özün də Azərbaycanı tərk elə. Düzü, bilmədim bu mesaj kimdən gəlib, amma sonra mənə dedilər ki, bu, ciddi xəbərdarlıq imiş.

- Sizə hədə-qorxu gəldilər?

- Bəli, tez ölkəni tərk elə dedilər. Ona görə də çıxıb getdim. İndi qayıdıb nə edəcəm? 2004-cü ildə gələndə bir ayın içərisində dörd dəfə yatmağa yer dəyişdim. İndi gəlib orda səkkiz-doqquz yerdə yatmayacam ki...

- Onda belə çıxır sizi artıq Bakıya, Azərbaycana bağlayacaq nəsə qalmayıb?

- Yox, Azərbaycana bağlayacaq çox şey qalıb. Təkcə elə xatirələr də yetər. Bunlar bir bağdır. Amma indiki vəziyyət ətrafında soyuq başla düşünmək lazımdır. Misal üçün, mən indi gəlib neyləyəcəm, yaxud mənim gəlməyimi istəyirlərmi, istəmirlərmi? Mənə nəyləsə məşğul olmağa imkan verəcəklərmi? Bir iş görmək mümkün olsaydı, gedib görərdim. Kim bilir, zamandır, bir də gördün, hər şey dəyişdi, kim bilir...



«Media forum»

Əvvəlki məqalələr