Mirzə Xəzərin Səsi

 

 

 

 

 

 

Noyabrın 29-u dəyərli ziyalı, Azad SÖZ fədaisi, unudulmaz Mirzə Xəzərin doğum günüdür. Görünür, qədərdən qaçmaq olmur. Ürəklə, ərklə iki qəzetə yazı yolla, yayınlansın, amma baş redaktorlarının üzünü görmək, səsini eşitmək mümkün olmasın: Qürbətdəki - Mirzə Xəzərin Səsi”, Zindandakı - “Azadlıq” ! Sizin üçün BİZlər çox darıxdıq!
Ah, səni zalım “kader”...

 

 

 

”...2004-cü ildə bəzi layihələrimi həyata keçirmək ümidi ilə Bakıya getdim. Qəzet buraxmağa başladım. Təəssüf ki, imkan verilmədi. Düz bir aydan sonra mənə xəbər göndərildi ki, qəzeti bağlayım, özüm də dərhal, yubanmadan Bakını tərk edim. 2004-cü il fevralın 13-də Bakını tərk etməli oldum...”.
Bu ürəkağrıdan sözlər Azərbaycan jurnalistikasında əvəzsiz, fərqli xidmətləri olan, Qanlı 20 Yanvarda “Azadlıq” radiosundan ilahi SƏSi ilə millətin enerji mənbəyinə çevrilən, əfsanəvi Mirzə Xəzər müəllimin mühacirətdə yaşayan həmkarımız Elbəyi Həsənliyə verdiyi müsahibədəndir. Bloqların birində oxuduğum müsahibənin başlığında Əlixan Səmədovun “Sən gəlməz oldun...” məşhur balaban ifası da yerləşdirilib. Məncə, əziz, unudulmaz insanların həsrətinə ən dəyərli şərhdir o nəğmə...

 

 

 

 

Saxtakarlıqla, fırıldaqla hakimiyyətə gələnlər azad, düz söz aşiqlərini, fədailərini sevmədilər, sevə də bilməzdilər. Əksinə, qurduqları müxtəlif qara planlarla onları “Sən gəlməz oldun...”luq etdilər. Qədərə bax ki, sayı-hesabı bilinməyən qəzetciklər içində “Mirzə Xəzərin Səsi”nə yer olmadı. Çünki yayımlanmağa başladığı cəmi bir ayın içində o AZAD SƏS saxta, yaltaq qəzetlərin zıqqıltılı,xəstə səsini batırdı. Mirzə Xəzər Azərbaycan gerçəkliyini, dərdlərini dünyaya hayqıranda indi iqtidarda olanların əksəriyyəti qorxusundan yarasa ömrü yaşayırdı. Gör, kimlər kimin səsini batırmağa çalışdı!
Eşidirsənmi, zalım “kader” ?!..

 

 

 

 

Azərbaycanda söz azadlığına, azad düşüncəyə, haqlı tənqidə AÇIQ formada təzyiq, repressiya 2004 –cü ildən başladı ( əslində heç əvvəl də haqqın tərəfində olanların başına tac qoyulmurdu).

 

2004-cü il: Mirzə Xəzərə “qəzeti bağla, yubanmadan Bakını tərk et...” dedilər...

2005-ci il: Elmar Hüseynovu evinin qarşısında odlu silahla qətlə yetirdilər...

2006-cı il: Mirzə Sakit həbs edildi, Bahəddin Həziyev ağır fiziki işgəncələrə məruz qaldı...

2007-ci il:Qənimət Zahid, Eynulla Fətullayev həbs edildi...

2008-ci il :Aqil Xəlil bıçaqlandı...

2009 - cu il: Adnan Hacızadə, Emin Milli həbs edildi...

 

 

 

Qarşıdan 2010-cu il gəlir. Kimin cibinə narkotik qoyulacaq, şərlənəcək, həbs ediləcək, qətlə yetiriləcək? Növbə kimindir? Bəlkə bu qədər həyasızlıq, namərdlik yetər?! Ey AZAD SÖZ cəlladları, qanlı əlinizdəki baltanın sapının çürüdüyündən xəbəriniz varmı? Bir gün sapı çürüyən balta göydə fırlanıb öz başınıza dəyəcək... Azərbaycan bir AİLƏnin dədəsinin, türklər demiş, “çiftliyi” deyil. Muzdlu jurnalist olmadıqları üçün təzyiqə, təqibə, şərə-böhtana məruz qalan, qürbətə üz tutan insanları sevmək, dəyər vermək zamanıdır. Qələmi ilə bərabər əqidə dostlarını, SÖZü, Vətəni satıb özünə xaniman quranlar isə bir gün yatdığınız yerdə sinənizə xəcər saplayacaq. Yetər ki sizin verdiklərinizdən artıq para təklif edən olsun. Satqınlarda, fahişələrdə sədaqət olmur...

 

 

 

 

Eyiblər içində tərifdən məst olmaq axmaqlıq əlamətidir. Ağıllı ailə başçısı hətta ən balaca övladının haqlı tənqidinə də hörmətlə yanaşmağa borcludur.
Çox vaxt macəra filmlərdə, xəzinə əldə etmək istəyənlər, xəzinənin yolunu onlara göstərən bələdçini, şahidləri öldürürlər. Düz 16 ildir zorla, fırıldaqla hakimiyyətə gələnlərin sayəsində canlı macəra janrında nümayiş olunan “teleseriala” baxırıq. Azərbaycan özü boyda ekrandır. Millət serial xəstəsi olub. Evi zibil içində, qazanı boş olan teleserial fanatları televizorun qabağında can verməyi özlərinə şərəf sayırlar...

 

 

 

16 ildir nümayiş olunan ”serial” da məqsəd, azad, müstəqil dövlət qurmaq, Qarabağı geri almaq deyil . Əsas məqsəd bir AİLƏni “xəzinə”nin üstündə oturtmaqdır. ”Filmin” ssenarisi belə yazılıb. Qurbanlar ağıllı, savadlı, qeyrətli sənət adamlarıdır. Şairlərin, yazıçıların, rəssamların, ümumiyyətlə SUSanların o “filmə” heç bir dəxili yoxdur. Onlara epizodik rollarda da yer verilməyib, çünki ömürlük tamaşaçı biletləri var: təqaüd, fəxri ad,medal...

 

 

 

“Tamaşaçı” statusuna malik olanların dünya – aləm veclərinə deyil, sevindiklərindən çırtıq çalıb rəqs edirlər. Rəqqasələr sözləri ilə deyil, hərəkətləri ilə fikirlərini izah edir. Ziyalısı rəqqasəyə dönən millətin məzarları üstündə toyxana qurular...
Azərbaycan atmosferindən “oyun” havasının ölüm sədaları eşidilir...

 

 

P.S. Bəzən ağıllı rejissor, varlanmaq ehtirasından CƏLLADa dönənlərə dərs vermək üçün ssenarini dəyişir. Məsələn, ”xəzinə” nəyə sahib olan acgöz, tamahkar qəhrəmanı uçurumun dibinə dığırladır...